( 808  ) 
lïioet  komen  met  het  squamosum ; de  beide  beenstukken  kunnen 
dus  onmogelijk  bij  elkaar  behooren. 
We  kunnen  dus  besluiten,  dat  de  als  Alachtherium  beschreven 
achterschedel  niet  tot  dit  geslacht  behoort.  Evenmin  kan  hij  tot 
Trichecodon  behooren,  daar  dit  geslacht  uit  de  literatuur  moet  ver- 
dwijnen ; hij  is  dus  als  ongedetermineerd  te  beschouwen. 
Ten  laatste  bezit  het  „Musée  d’Histoire  naturelle”  te  Brussel  nog 
eenen  Tinchechidenschedel,  die  bij  Hej^st  aangespoeld  is  en  voor 
diluviaal  gehouden  wordt.  Het  is  een  cranium  van  een  zeer  oud 
mannetje : de  naden  zijn  alle  verdwenen  en  de  slagtanden  bijna 
geheel  afgesleten.  De  conservatie  is  geheel  als  die  van  het  Zeeuwsche 
fossiel : de  beenderen  zijn  bruin  geworden  en  de  tanden  geheel  zwart. 
De  schedel  is  zeer  zwaar  en  misschien  is  hij  voor  een  deel  ver- 
kiezeld.  Behalve  geringe  lengte  en  een  sterke  ontwikkeling  der  slag- 
tandalveolen,  vertoont  het  fossiel  geen  verschillen  met  den  Walrus  : 
deze  beide  kenmerken  geven  hem  echter  een  zeer  vierkant  voor- 
komen. Deze  kleine  verschillen  geven  ons  echter  geen  recht,  den 
schedel  als  een  nieuwe  soort  te  beschouwen  : het  schijnt  een  gewone 
Trichechus  rosmarus  te  zijn.  Na  de  bespreking  der  bekende  fossiele 
schedels,  moet  aan  het  Zeeuwsche  fossiel  en  aan  den  Antwerpschen 
achterschedel  eene  plaats  in  het  systeem  worden  gegeven.  Beide 
behooren  tot  eene  verschillende  soort.  Er  werd  reeds  gewezen  op  de 
overeenkomst  der  slagtanden  van  Trichechus  Huxleyi  met  die  van 
het  Zeeuwsche  cranium.  De  curvaturen  der  slagtanden  van  Trichechus 
Huxleyi,  die  Ray  Lankester  afbeeldt,  zijn  : 
21,  27,  30,  38,  >50,  >50  cm. 
Zij  komen  dus  veel  beter  met  de  Zeeuwsche  slagtanden  overeen 
dan  die  van  den  Walrus.  Ook  vertoonde  de  dwarse  doorsnede  der 
slagtanden  analogiën  en  we  kunnen  dus  den  Zeeuwschen  schedel 
gerust  toevoegen  aan  Trichechus  Huxleyi.  — Vragen  we  nu  naar 
den  ouderdom  van  den  schedel  uit  de  Schelde,  dan  is  allereerst  te 
bedenken,  dat  de  goede  conservatie  het  aannemen  van  een  lang 
transport  v(irbiedt.  De  schedel  moet  dus  uit  de  grondlagen  op  den 
bodem  der  Schelde  zijn  losgewoeld.  Welke  kunnen  nu  deze  zijn  ? 
Reeds  vroeger  heeft  Dr.  De  Man  resten  van  diluviale  landzoogdieren 
beschreven  (35),  die  ook  uit  de  Schelde  zijn  opgevischt  en  wel  ge- 
deeltelijk zeer  kort  bij  de  plaats,  waar  ook  de  Trichechus  gevonden 
werd  (36).  Het  is  nu  zeer  onwaarschijnlijk,  dat  de  Trichechus  en  de 
landzoogdieren  uit  dezelfde  laag  komen,  daar  beide  goede  conservatie 
vertoonen.  — In  het  jaar  1879  publiceerde  Dr.  Seelbeim  eenige 
profielen  door  Zeeland  (37),  die  gebaseerd  waren  op  grondboringen 
en  waaruit  blijkt,  dat  in  de  Westerschelde  ook  hier  en  daar  tertiaire 
