( 811  ) 
LITERATUUR  OVER  DE  VINDPLAATS  VAN  TRIGHEGHUS  HUXLEYL 
35 
1875. 
J. 
G.  DE  Man.  Beenderen  van  den  mammouth  en  van  het  uit- 
gestorven rund,  opgevischt  in  den  omtrek  van  Zeeland.  Arch. 
Zeeuwsch  Genootsch.  der  Wetensch.  III  2.  p.  101 — 127. 
36 
1878. 
J. 
G.  DE  Man.  Een  elandshoren,  opgevischt  in  de  Schelde. 
Mededeeling  over  eenige  beenderen,  in  of  nabij  Zeeland  ge- 
vonden. Arch.  Zeeuwsch  Gen,  III  3.  p.  1 — 22. 
37 
1879. 
F. 
Seelheim.  Grondboringen  in  Zeeland.  Verhand.  Kon.  Akad. 
der  Wetenschappen.  Afd.  Natuurk.  Amsterdam. 
38 
1880. 
J. 
G.  DE  Man..  Derde  Mededeeling  over  in  de  Schelde  gevon- 
den  beenderen.  Arch.  Zeeuwsch  Genootscli.  V.  1.  p.  161 — 170. 
Natuurkunde.  — De  Heer  Jülius  biedt  eene  mededeeling  aan, 
getiteld:  „Golflengten  van  vroeger  gevonden  emissie-  en  ah- 
sorgtiemaxima  in  het  ultra-roode  spectrum.” 
Wanneer  men  in  het  ultra-roode  spectrum,  ontworpen  met  behulp 
van  een  steenzout-prisma,  de  plaatsen  van  emissie-  of  absorptieban- 
den  zorgvuldig  bepaald  heeft,  bestaat  ten  aanzien  van  de  golflengte 
der  daaraan  beantwoordende  stralensoorten  nog  steeds  een  onzeker- 
heid, die  grooter  is  (althans  in  een  aanmerkelijk  deel  van  het  spectrum) 
dan  de  waarschijnlijke  fout  der  plaatsbepalingen.  Men  is  het  name- 
lijk nog  niet  voldoende  eens  over  den  loop  der  dispersiekromme  van 
steenzout. 
Onlangs  heeft  W.  J.  H.  Moll  ’)  de  beide  dispersiekrommen,  die 
volgens  de  formule  van  Ketteler  kunnen  worden  berekend  uit 
waarnemingsreeksen  van  Rubens^)  en  van  Langlet*),  met  elkander 
vergeleken.  De  resultaten  van  Langlet  golden  voor  de  temperatuur 
20°;  de  getallen  van  Rubens  werden  zoo  gecorrigeerd,  dat  ze.  óók 
op  20^  betrekking  hadden.  Nu  bleek  het  dat,  bij  overeenstemming 
van  de  beide  dispersiekrommen  in  het  zichtbare  spectrum,  door  het 
geheele  ultra-roode  deel  de  golflengten  van  stralen  voor  gegeven 
brekingsindices  volgens  Rubens  kleiner  zijn  dan  volgens  Langlet. 
Bij  1,5  fi  bijv.  bedraagt  het  verschil  0,028  [i ; het  klimt  tot  0,062  n 
(bij  ongeveer  3 p)  en  daalt  vervolgens  tot  0,032  n (bij  8,5  fl). 
Onderzoekt  men  omgekeerd,  hoeveel  de  brekingsindices  onderling 
verschillen,  die  door  Langlet  en  door  Rubens  worden  toegekend  aan 
stralen  van  gegeven  golflengten,  dan  blijken  de  afwijkingen  door  het 
geheele  gebied  van  4 {x  tot  8,3  ix  ongeveer  evengroot,  en  wel  1,5 
eenheden  van  de  4'^®  decimaal  te  zijn,  en  in  het  gebied  tusschen 
0,6  IX  en  4 [x  een  aantal  van  zulke  eenheden,  toenemend  van  0 tot  1,5. 
h W.  J.  H.  Moll,  Onderzoek  van  ultra-roode  spectra.  Dissertatie,  Utrecht,  1907. 
^ H.  PiUBENS,  Wied.  Ann.  60,  724;  61,  224;  1897.  Zie  ook  Kayser,  Handbuch 
der  Spectroscopie  I,  371,  1900. 
h S.  P.  Langley,  Ann.  Astroph.  Obs.  of  the  Smiths.,  last.  I,  1900., 
