( 853  ) 
Indien  derhalve  de  wederzijdsche  aantrekking  der  moleculen  van 
de  meest  vluchtige  component  en  die  der  andere  in  verband  met  de 
onderlinge  aantrekkingen  een  zeker  bedrag  bereikt  — bij  de  voor  de 
berekeningen  aangenomen  onderstellingen  voor  ni  = iy  = 
— zal  de  spinodale  voor  T=l\^  niet  meer  in  aan  de  kant  raken 
(verg.  Fig.  1 § 2),  doch  aldaar  een  dubbelpunt  hebben,  in  hetwelk 
de  twee  takken  van  de  spinodale  elkaar  en  de  lijn  a’=0  onder  een 
hoek  snijden.  In  dit  geval  wordt  de  kritische  temperatuur  van  de 
minst  vluchtige  component  door  kleine  hoeveelheden  bijmengsel  van 
de  andere  component  in  eerste  benadering  niet  veranderd. 
Bij  grootere  aantrekking  der  meest  vluchtige  component  — bij  de 
genoemde  onderstellingen  voor  — zal  eene  spinodale  op 
het  ip-vlak  een  dubbelpunt  hebben.  Dit  zal  des  te  dichter  naar  de 
kant  der  kleine  t;’s  liggen  naarmate  de  aantrekking  der  meest  vluch- 
tige component  grooter  wordt.  Bij  zekere  waarde  der  aantrekking 
— m = — bereikt  de  spinodale  de  lijn  v = b met  een  dubbel- 
punt, bij  grootere  aantrekking  zal  de  spinodale  bij  dalende  T 
van  af  x — 0 op  het  </.-vlak  A'oortschrijden  en  bij  T=  Tkm  de 
lijn  v = h raken.  Hierbij  zal  voor  de  genoemde  onderstellingen  voor 
^22m/^ii]m  <C  tle  aanraking  aan  de  lijn  v=h  plaats  grijpen  bij 
temperaturen  ^ voor  > 'V21  zoodat 
in  het  laatstgenoemde  geval  de  spinodale  eerst  met  de  lijn  x = \ 
tot  aanraking  komt. 
In  het  eerste  geval  Vsi)  plooi  van  af  .^  = 0 
komen  en  bij  lagere  T,  terwijl  voor  grootere  m zich  eene  naar 
de  zijde  x=l  gerichte  zijplooi  kan  ontwikkelen;  indien  m<^m^ 
door  een  homogeen  dubbelplooipunt  (Korteweg,  Arcldv  Neerl.  24 
(1891))  zich  met  eene  van  af  v = b komende  plooi  tot  eene  schuin 
overstekende  plooi  vereenigen,  indien  m ^ door  aanraking  aan 
V = b m eene  schuin  overstekende  plooi  overgaan. 
In  het  tweede  geval  zal  voor  kleinere  m weder  de  van  x = 0 
komende  plooi  zich  met  eene  van  v = b komende  vereenigen ; voor 
grootere  m zal  voordat  deze  vereeniging  tot  stand  komt  of  de 
spinodale  de  lijn  v = b gaat  raken  zich  eene  zijplooi  ontwikkeld 
hebben. 
Van  de  discussie  van  het  beloop  der  spinodale  voor  deze  gevallen 
bij  steeds  grootere  aantrekking  der  meest  vluchtige  component,  waar 
we  driephasenevenwichten  zullen  moeten  beschouwen,  kunnen  we 
als  niet  behoorende  tot  het  geval  van  eene  aantrekkingszwakke 
componente  voorloopig  afzien  '). 
9 Verg.  overigens  Van  Laar,  Arch.  Tevler  (2)  10  (1906),  Zittingsversl.  Sepl. 
’06,  p.  227. 
