( 855  ) 
Natuurkunde.  — De  Heer  Wind  biedt  eene  mededeeling  aan; 
„Een  hypothese  aangaande  den  oorsprong  RötiTGW-stralen” . 
W.  WiEN  heeft  de  energie  van  RöNTGEN-stralen,  in  warmte 
omgezet  in  een  bolometer  of  oen  thermo-element,  gemeten  en  met 
die  der  katbodestralen,  eveneens  in  warmte  omgezet  (voor  verreweg 
het  grootste  gedeelte  althans)  in  de  antikathode,  vergeleken.  Hij 
vindt  voor  de  verhouding  van  de  totale  energie-hoeveel heden  der 
beide  stralen-soorten 
Er 
— = 2,18  . 10-3  n. 
Ek  ’ 
Onderstellende,  dat  de  R. -stralen  zijn  de  energiestraling,  door  de 
in  hun  vaart  gestuite  kathodestraal-electronen  uitgezonden,  en  dat 
deze  stuiting  als  een  eenparig  vertraagde  beweging  mag  worden 
opgevat,  leidt  hij  dan  verder  met  behulp  der  theorie  van  M.  Abraham 
den  duur  dezer  beweging  of  wel  de  dikte  der  RöNTOEN-golven  af. 
Voor  laatstgenoemde  grootheid  vindt  hij 
;.  =.;  1,15  . 10-10  cm. 
Uitkomsten  van  dezelfde  orde  van  grootte  zijn  later  door  Edna 
Carter *  *)  verkregen  bij  een  onderzoek,  eveneens  aan  het  door  Wien 
bestuurde  laboratorium  \erricht. 
Deze  uitkomsten  zijn  niet  zeer  goed  te  rijmen  met  de  waarden, 
door  Haga  en  mij  uit  buigingsproeven  afgeleid  voor  de  „goltlengte” 
der  R. -stralen 
= 270  tot  12  . 10-10  cm. 
en 
= 160  , 120  , 50  . 10-10  cm.  ') 
Moeten  de  R.-stz’alen  inderdaad  wordezi  opgevat  als  ethergolven  van 
zoodanigen  oorsprong  als  door  Wien  in  overeenstemming  met  de 
tegenwoordig  meest  gangbare  opvatting  wordt  aangenomen,  dan  moe- 
ten uit  dezelfde  buigingsproeven  voor  de  dikte  der  RöNTGEN-golven 
worden  afgeleid  waarden,  die  ongeveer 
3.7 
of  2 i -maal  zoo  klein 
zijn®)  als  de  voor  / opgegevene,  derhalve: 
g^  = ll0  tot  5 . 10—10  cm., 
= 64,  48,  20  . 10—10  cm. 
1)  W.  Wien.  Wüllners  Festschrift,  Leipzig,  1905;  Ann.  d.  Ph.  18,  p.  991,  1905. 
2)  1.  c.  p.  996.  Het  getal  is  hier  verdubbeld,  wegens  de  desbetreffende  opmer- 
king op  pag.  1000. 
3)  E.  Carter.  Ann.  d.  Ph.  21,  p.  955,  1906. 
*)  H.  Haga  en  C.  H.  Wind.  Deze  verslagen  7.  p.  506,  1899. 
“)  ld.  Ibid.  11,  p.  356,  1902. 
®)  C.  H.  Wind.  Physik.  Zschr.  2,  p.  96.  Fussnote  2),  1901. 
