( 857  ) 
absorptiewetten  der  katliodestralen.  Enkele  malen  zal  het  gebeuren, 
dat  een  electron  bij  het  doorschrijden  van  een  atoom  in  centra 
van  buitengewoon  sterke  electromagnetische  werking  gevangen  raakt 
of  aanmerkelijk  van  bewegingsiachting  verandert  ^),  doch  in  verre- 
weg de  meeste  gevallen  zal  het,  bij  de  groote  ijlheid,  die  men  ver- 
moedelijk in  het  binnenste  van  een  atoom  moet  aannemen  ^),  dwars 
door  het  stelsel  heenvliegen,  betrekkelijk  weinig  blijvende  belemme- 
ring ondervindende. 
Aldus  echter  zullen  de  electronen  voor  ’t  meerendeel  duizenden 
of  tienduizenden  van  atomen  doorboren,  aleer  zij  inderdaad  in  hun 
vaart  worden  gestuit,  en  zoo  laat  het  zich  verklaren,  dat  kathode- 
stralen  nog  in  merkbare  mate  een  aluminiumlaag  ter  dikte  van  b.v. 
10  p of,  bij  gewone  drukking,  een  luchtlaag  van  eenige  cm  '* *) 
dikte  kunnen  doordringen. 
Beschouwen  wij  de  door  de  buigingsproeven  voor  de  orde  van 
grootte  van  de  dikte  der  Röntgengolven  opgeleverde  waarden  als 
juist,  dan  moet  uit  Wiens  proeven  — afgezien  dan  van  de  vermelde 
mogelijke  ,, katalytische”  werking  der  Röntgenstralen  — worden  af- 
geleid, dat  de  uitstraling  door  de  kathodestraalelectronen  op  zich  zelf 
1 1 
bij  hun  vertraging  slechts  iets  als  — of  van  de  geheele  energie 
der  Röntgenstralen  zou  kunnen  opleveren.  Voor  verreweg  ’t  grootste 
deel  derhalve  zou  deze  energie,  als  de  voorstellingen  van  Lenabd 
mogen  worden  aangenomen,  een  anderen  oorsprong  moeten  hebben. 
Wat  deze  kan  zijn,  ligt  geheel  voor  de  hand.  De  atomen  toch  zullen 
bij  hun  doorboring  door  de  electronen  niet  ongestoord  blijven.  Zelf 
waarschijnlijk  bestaande  uit  negatieve  electronen  en  uit  positieve 
deeltjes  zal  gedurende  het  doorboringsproces  de  bouw  hunner  electro- 
magnetische velden  tijdelijk  geheel  worden  gewijzigd.  Ongetwijfeld 
zullen  zij  dientengevolge  in  den  omringenden  ether  een  storingsgolf 
uitzenden  ^).  Omtrent  den  aard  en  het  verloop  van  deze  storings- 
b In  verband  ook  met  het  uitstooten  van  oorspronkelijk  tot  het  atoom  behoorende 
electronen  kan  hieruit  ook  volgens  Lenard  de  diffusie  der  kathodestralen  worden 
verklaard. 
b Lenard  berekent  (Drudes  Ann.  d.  Ph.  12,  p.  739,  1903)  dat  slechts  10— 9 van 
het  volumen  van  een  atoom  door  de  ,,dynamiden”,  uit  welke  hij  dit  denkt  opge- 
bouwd, wordt  ingenoraen. 
®)  Lenard.  Wied.  Ann.  51,  p.  233,  1894. 
*)  ld.  Ibid.  p.  252. 
Lenard  drukt  zich  als  volgt  uit; 
(,Ueber  Kathodenstrahlen”.  — Nohel-vorlesung,  p.  37,  Leipzig  1906)  „Das  durch- 
querende  Strahlenquant”  — het  electron  — „wird  vermöge  der  abstossenden 
Krafte,  welche  es  auf  die  anderen,  dem  Atom  eigenen,  negativen  Quanten  ausübt, 
