( 858  ) 
golven,  die  zeer  zeker  niet  bij  elke  doorboring  van  een  atoom  door 
een  electron  in  alle  opzichten  gelijksoortig  zullen  zijn,  kunnen  wij, 
zonder  meer  bepaalde  onderstellingen  omtrent  den  bouw  van  het 
atoom  te  maken,  weinig  zeggen,  maar  er  is  één  belangrijk  punt, 
waarin  de  storingsgolven  vermoedelijk  tot  zekere  hoogte  zullen  over- 
eenkomen, nl.  hun  duur. 
Deze  is,  als  a de  diameter  van  een  atoom  en  v de  snelheid  van 
het  electron  is,  ten  naaste  bij  gelijk  aan  — en  hieruit  volgt  een  dikte 
V 
van  de  in  den  ether  geëmitteerde  storingsgolven  van  de  orde  van 
a 
grootte  van  c — , indien  c de  lichtsnelheid  in  den  ether  is. 
V 
Stellen  wij  hierin  a = 10~®  en  v — 10~’o,  dan  komt  3.10~®,  een 
getal  dat  nog  juist  van  de  orde  is  van  de  uit  de  buigingsproeven 
voor  afgeleide  waarden  (p.  855),  al  ligt  het  ook  iets  boven  de 
bovenste  grens  daarvan. 
Daar  bij  de  geschetste  voorstellingen  een  enkel  elektron  eenige  duizen- 
den of  tienduizenden  atomen  in  beroering  zou  kunnen  brengen  zou,  elk 
atoom  bij  het  passeeren  van  een  electron  gemiddeld  slechts  iets  als 
van  de  energiehoeveelheid,  welke  door  het  electron  zelf  bij  zijn  volledige 
stuiting  zou  worden  uitgezonden,  behoeven  uit  te  zenden,  om  een  ver- 
klaring mogelijk  te  maken  van  het  betrekkelijk  groot  bedrag  van  de 
door  WiEN  gemeten  energie  der  R.-stralen.  Dat  dergelijke  verhoudingen 
zouden  bestaan,  schijnt  mij  niet  onmogelijk. 
Mocht  de  hier  aangeduide  voorstelling  omtrent  het  ontstaan  der 
R.-stralen  worden  aangenomen,  dan  zou  daarmee  de  voor  experimen- 
teele  bepaling  toegankelijke  ,, golflengte”  dezer  stralen  een  nieuwe 
gewichtige  beteekenis  krijgen  door  haar  eng  verband  met  den  diameter 
der  atomen.  Of  er  inderdaad  ten  naaste  bij  evenredigheid  tusschen 
deze  beide  lengte-afmetingen  bestaat,  zou  wellicht  reeds  experimen- 
teel op  de  proef  kunnen  worden  gesteld,  door  buigingsproeven 
b.  V.  met  antikathoden  uit  verschillende  stoffen  vervaardigd.  Meer 
in  het  algemeen  zou  mogen  worden  verwacht,  dat  dergelijke 
proeven  eenig  nieuw  licht  zouden  kunnen  verspreiden  over  den 
bouw  der  atomen  en  wellicht  der  moleculen  of  molecuulaggregaten. 
Van  bijzonder  belang  zou  het  daarbij  wellicht  zijn,  kristallen  als 
antikathoden  te  gebruiken,  daar  men  in  deze  een  gelijkmatige 
eine  gewaltige  Störung  innerhalb  des  Atoms  hervorbringen  können”,  en  vervolgt 
dan  w'el  aldus:  „und  als  Polge  dieser  Störung  kann  ein  dem  Atom  geböriges  Quant 
aus  ibm  binausgescbleudert  werden  (sekundare  Katbodenstrablung)”,  maar  bij  spreekt 
niet  van  een  door  bet  atom  geemitteerde  straling. 
