( 868  ) 
binnen  komt;  een  en  ander  overeenkomstig  een  schema  door  den 
Architect  der  Rijksmuseiim-gebonwen  aan  ons  medelid  Dr.  Th.  H. 
Mac  Gillavky  bij  schrijven  van  21  Februari  j.1.  gezonden,  zoo  moge- 
lijk met  deze  wijziging  dat  de  afvoei-  plaats  hebbe  aan  de  tegen- 
overgestelde zijde  van  den  aanvoer,  en  voorts  met  zoodanige  inrichting 
der  aanvoerkanalen  dat  later,  zoo  noodig,  daarin  ook  electrisch  ge- 
dreven ventilatoren  kunnen  worden  geplaatst. 
Th.  Mac.  Gillavry. 
W.  H.  JüLius. 
P.  Zeeman. 
C.  H.  Wind. 
H.  E.  DE  Bruyn. 
De  conclusie  van  het  Verslag  wordt  goedgekeurd. 
Natuurkunde.  — Verslag  over  een  verhandeling  van  den  Heer 
A.  Brester  Jr.,  getiteld:  ,,Essai  (tune  expJication  du  mécn- 
nisine  de  la  périodicité  dans  Ie  soleil  et  les  ('toiles  rouges 
variables.” 
De  Heer  Brester  begint  deze  zeer  uitvoerige  en  doorwerkte  ver- 
handeling met  nogmaals  zijn  reeds  in  1888  uitgesproken  denkbeeld 
te  bepleiten,  dat  de  zon  in  rust  is,  d.w.z.  vrij  van  de  heftige  bewe- 
gingen en  uitbarstingen  die  men  meent  te  aanschouwen.  Hij  toont 
aan  dat  de  algemeen  heerschende  overtuiging  van  het  bestaan  dier 
snelle  bewegingen  eigenlijk  uitsluitend  berust  op  de  waargenomen 
lijnverplaatsingen  in  ’t  specirum,  daar  men  deze  niet  anders  dan 
op  grond  van  het  beginsel  van  Dopp];ER  kon  uitleggen.  Men  zou  er 
geen  bezwaar  in  hebben  gezien,  vele  moeilijk  te  begrijpen  bewegings- 
verschijnselen van  protuberanties,  fakkels,  enz.  voor  schijnbaar  te 
houden  en  op  te  vatten  als  lichtverschijnselen,  die  achtereenvolgens 
op  verschillende  plaatsen  ontstaan,  indien  niet  de  spectroscoop  de 
1‘ealiteit  van  stofverplaatsingen  in  de  gezichtslijn,  met  snelheden  Aan 
dezelfde  orde  van  grootte  als  die  welke  men  loodrecht  op  de  ge- 
zichtslijn waarneemt,  onomstootelijk  aantoonde. 
Brester  bestrijdt  die  onomstootelijkheid,  Hij  stelt  vooreerst  de 
groote  tegenstrijdigheden  in  het  licht,  waartoe  de  gev'olgtrekkingen 
uit  het  beginsel  van  Doppeer  voeren  wanneer  men  aanneemt,  dat 
verplaatsing  der  spectraallijnen  slechts  op  een  snelle  beweging  der 
emitteerende  of  absorbeerende  moleculen  berusten  kan,  en  voert 
daarom  de  hj'pothese  in,  dat  de  bedoelde  spectraal  verschijnselen  zich 
óók  voordoen,  wanneer  in  rustende  stof  een  scheikundig  proces, 
gepaard  gaande  met  luminescentie-verschijnselen,  voortschrijdt  in  de 
