( 870  ) 
grondslag  vormen  voor  de  beide  lioofddeelen  der  verhandeling  : lo. 
Verklaring  van  het  mechanisme  der  periodiciteit  in  de  zon,  en  2o. : 
Verklaring  van  het  mechanisme  der  periodiciteit  in  de  veranderlijke 
roode  sterren. 
Het  ligt  niet  op  onzen  weg,  van  den  ganschen  inhoiid,  die  loopt 
over  nagenoeg  alle  verschijnselen  welke  in  het  beeld  der  zon  en  in 
het  licht  der  roode  sterren  de  aandacht  hebben  getrokken,  een  over- 
zicht te  geven.  Slechts  zij  in  het  kort  vermeld,  hoe  Brkster  de 
11-jarige  periode  der  zonnevlekken  verklaren  wil. 
De  fotosferische  wolkenlaag  is  tijdens  het  maximum  dun  en  zweeft 
hoog  in  de  gasvormige  atmosfeer;  zij  wordt  dan  gemakkelijk  veel- 
vuldig doorbroken  door  opstijgende  gasmassa’s;  de  vlekken.  Deze 
laatste  zijn  geen  trechtervormige  verdiepingen  in  de  fotosfeer,  maar 
eer  vergelijkbaar  met  uitpuilende  blazen,  waarvan  het  barstende 
bovenvlies  als  ,,penumbra”  zich  voordoet.  In  dit  stadium  verliest  de 
fotosfeer  meer  wmrmte  naar  buiten  dan  zij  van  binnen  ontvangt; 
zij  wordt  dus  door  verdere  condensatie  dikker  en  daalt,  6 a 7 jaren 
lang.  Nu  onderstelt  Brester  dat  de  fotosfeer  aan  de  binnenzijde 
meer  en  meer  warmte  per  tijdseenheid  ontvangt  naarmate  zij  daalt, 
en  dat  dus  eindelijk  het  verlies  naar  buiten  juist  gecompenseerd 
wordt ; dan  is  de  fotosfeer  zoo  dik  mogelijk  en  het  aantal  vlekken 
minimaal.  Bij  nog  verdere  daling  predomineert  de  warmte-opname 
en  verdampt  dus  de  fotosfeer  weer  langzamerhand ; in  gasvormigen 
toestand  stijgen  hare  bestanddeelen  omhoog,  en  aan  de  buitenzijde 
van  die  gasmassa  begint  zich  een  nieuwe  fotosfeer  door  condensatie 
te  vormen,  waarmee,  na  ruim  11  jaren,  de  kringloop  voltooid  is. 
Men  kan  niet  beweren  dat  het  genoemde  periodieke  proces  op 
grond  van  onze  j)hysische  en  astronomische  kennis  als  een  nood- 
zakelijkheid moet  worden  beschouwd  ; maar  het  is  natuurlijk  geoor- 
loofd, het  als  hypothese  voorop  te  stellen.  Brester  wil  doen 
zien  hoe  uit  den  geschetsten  gang  van  zaken  talrijke  gevolgen  \'Oort- 
vloeien,  die  meerendeels  zeer  fraai  in  overeenstemming  zijn  met 
waargenomen  bijzonderheden  van  vlekken,  fakkels,  chromosfeer, 
protuberanties,  hunne  spectraalvei-schijnselen,  enz.  Door  een  onnoe- 
melijk aantal  aanhalingen  uit  de  literatuur  te  beschouwen  in  verband 
met  zijne  voorstellingen,  tracht  de  schrijver  den  indruk  te  geven 
alsof  alles  uit  het  beschreven  mechanisme  kan  worden  afgeleid. 
Een  dergelijk  periodiek  proces  als  de  fotosfeer  der  zon  zou  door- 
loopen,  wordt  volgens  Brester  óók  afgespeeld  in  de  buitenste  lagen 
der  sterren  van  het  Mira-type,  met  dit  verschil  evenwel,  dat  aldaar 
de  wolkenlaag  juist  donlcer  is  en  het  licht  uit  de  kern  periodiek 
Uijenhmidt.  Ook  uit  deze  voorstelling  trekt  de  sclirijver  dan  tal  van 
