( 883  ) 
Mikrobiologie.  — De  Heer  Beijerinck  doet  eene  mededeeling  over ; 
„Melkzuurgisüng  in  melk”. 
In  aan  zich  zelf  overgelaten  melk,  die  tengevolge  van  spontane 
infektie  de  meest  algemeen  verspreide  kiemen  bevat,  worden  met  zekere 
regelmatigheid  bepaalde  mikrobenflora’s  waargenomen,  wier  samen- 
stelling vooral  door  twee  faktoren  belieerscht  wordt,  namelijk,  de 
temperatuur  en  de  zuurstofspanning.  Is  de  laatste  zeer  gering, 
dat  wil  zeggen  verkeeren  de  mikroben  in  de  melk  onder  meer  of 
minder  volkomen  anaërobe  condities,  dan  worden  de  flora’s  een- 
voudig van  samenstelling  en  veroorzaken  zekere  gistingen.  De  drie 
voornaamste  dezer  gistingen  zijn  de  Aerobacter-,  de  Boterzuur-  en 
de  Melkznurgisting,  waarvan  de  beide  eerste  steeds  gekenmerkt  zijn 
door  de  ontwikkeling  van  waterstof  en  koolzuur,  terwijl  bij  de  melk- 
zuurgisting,  die  onder  verschillende  vormen  kan  voorkomen,  naast 
het  melkzuur  in  het  geheel  geen  gas,  of  koolzuur  alleen  ontstaat. 
Somtijds  gaat  de  melkznurgisting  gepaard  met  sterke  slijmvorming, 
welk  slijm  bestaat  uit  de  opgezwollen  celwanden  der  betrokken 
melkzuurfërmenten . 
Voor  de  menschelijke  huishouding  moeten  de  melkzuurgistingen 
als  nuttig,  de  beide  andere  als  nadeelig  worden  beschouwd. 
De  gistingsproef  der  zuivelfabrieken  voor  de  beoordeeling  van  de 
zuiverheid  van  de  melk,  heeft  tot  bedoeling  de  algemeenheid  of  zeld- 
zaamheid der  kiemen  van  Aerobacter  en  van  de  boterzuurfermenten 
vast  te  stellen.  Daartoe  wordt  een  hoog  standglas  met  melk  gevuld, 
in  een  waterbad  van  40’  C.  geplaatst  en  waargenomen  of  zich  gis- 
tingsgas  ontwikkelt  en  zoo  ja  na  hoeveel  tijd.  In  goede  melk  vindt 
gasontwikkeling  niet  plaats,  omdat  daarin  de  melkzuurfermenten  zoo 
spoedig  op  den  voorgrond  komen,  dat  de  aiidere  genoemde  mikroben 
worden  verdrongen.  De  Aerobactergisting  in  melk  verkrijgt  men  kunst- 
matig het  gemakkelijkst  door  niet  gezuurde  melk  met  faeces,  grond  of 
grachtwater  te  infekteeren  en  bij  omstreeks  37°  a 40’ te  kultiveeren. 
Reeds  na  6 a 12  uur  neemt  men  dan  meestal  gasontwikkeling  waar, 
die  afkomstig  is  van  Aerobacter  coli  of  zeldzamer  van  A.  aërogenes 
De  aard  van  de  daarbij  verkregen  variëteiten  is  o.  a.  afhankelijk 
van  de  gekozen  temperatuur. 
Gewoonlijk,  vooral  bij  temperaturen  beneden  40°,  wordt  de  Aero- 
bactergisting na  eenige  uren  voortgeduurd  te  hebben,  vervangen  door 
een  boterzuurgisting,  en  nog  later  deze  door  een  melkznurgisting. 
Uiterlijk  zijn  de  Aerobacter  en  boterzuurgisting  niet  te  onderscheiden, 
mikroskopisch  gemakkelijk. 
Heeft  men  aan  de  melk  3 a 57o  krijt  toegevoegd  en  kultiveert 
