( 885  ) 
Het  zijn  steeds  onbewegelijke,  geen  sporen  vormende  bacteriën,  die 
goed  tegen  drogen  bestand  zijn  en  door  verwarming  tot  temperaturen 
van  65  a 75°  C.,  waarbij  zij  nog  juist  levend  blijven,  maar  die  voor 
de  meeste  andere  niet  sporen  vormende  soorten  doodelijk  zijn,  van  deze 
kunnen  gescheiden  worden  (laktiseeren).  Zij  vereischen  als  stikstofvoed- 
sel  peptonen,  zooals  die  in  melk,  moutextrakt  of  andere  sappen  van 
plantaardigen  of  dierlijken  oorsprong  voorkomen,  en  als  koolstofbron 
zekere  suikers,  die  voor  verschillende  soorten  kunnen  verschillen. 
Zij  peptoniseeren  eiwit  niet  en  brengen  dus  ook  niet  gelatine  tot 
versmelting;  wel  kan  het  afgescheiden  melkzuur  een  zekere  hoeveel- 
heid caseine  oplossen,  maar  dit  lichaam  blijft  daarbij  onveranderd. 
Deze  omstandigheden  regelen  hun  verspreiding  in  de  natuur,  waar 
zij  niet  zeer  algemeen  zijn,  maar  vooral  onder  den  invloed  van  den 
mensch  tot  snelle  vermenigvuldiging  kunnen  komen.  Zij  worden  echter 
in  den  grond  gevonden,  en  kunnen  door  de  straks  te  noemen  methoden 
daai’uit  in  kuituur  worden  gebracht. 
Zij  zijn  steeds  meer  of  minder  duidelijk  mikroaerofiel ; sommige 
soorten  of  variëteiten  kunnen  echter  zeer  goed  aan  de  lucht  groeien, 
andere  vormen  kunnen  dit  niet  en  gedragen  zich  dus  als  echte  anae- 
roben.  Toetreding  of  afwezigheid  van  lucht  is  voor  de  zuur  vorming 
meestal  onverschillig,  maar  in  de  gistindustrie  wordt  van  een  soort 
gebruik  gemaakt,  die  bij  vollen  luchtdruk  geen  zuur  voortbrengt,  en 
er  zijn  ook  in  de  zuivelindustrie  vormen,  die  de  zelfde  eigenschap 
vertonnen. 
Steeds  blijft  zelfs  op  goede  kultuurgi-onden,  waartoe  vooral  mout- 
extraktagar  en  melk-  of  wei-agar  behooren,  de  groei  der  koloniën 
beperkt,  vooral  indien  de  lucht  en  het  gevormde  zuur  gelijktijdig 
kunnen  inwerken.  Wordt  het  zuur  door  krijt  geneutraliseerd,  dan 
kan  ook  aan  de  lucht  de  groei  der  koloniën  belangrijk  worden.  Toch 
kan  in  de  meeste  gevallen  de  herkenning  dezer  fermenten  juist  op 
de  kleinheid  hunner  koloniën,  vergeleken  met  die  van  andere  bacteriën, 
berusten. 
Steeds  ontbi-eekt  katalase,  waarop  een  voortreffelijke  diagnose  kan 
gegrond  worden  en  waartoe  het  slechts  noodig  is  b.v.  een  kultuurplaat, 
waarop  allerlei  soorten  voorkomen,  met  sterk  verdund  waterstofsuper- 
oxyd  te  overgieten,  dat  dan  door  alle  soorten,  uitgezonderd  de  melkzuur- 
fermenten,  onverschillig  of  deze  behooren  tot  Lactococcus,  Lactohacillus 
of  Lactosarcina,  in  een  schuim  van  zuurstof  blaasjes  veranderd  Avordt. 
Zelfs  de  onlangs  door  mij  beschreven  grootcellige  Sarcina,  die 
h Deze  Verslagen  25  Februari  1905.  Archives  Néerlandaises  T.  1 en  2.  T.  11, 
pg.  200,  1906. 
