( 899  ) 
geslacht,  waarmede  juist  even  goede  roorazuringen  zijn  op  te  wekken, 
als  met  de  beste  kuituren  op  de  vroeger  genoemde  wijze  toebereid. 
Wordt  verder  steriele  melk  op  overeenkomstige  wijze  geïnfekteerd 
en  blootgesteld  aan  die  levensvoorwaarden,  die  voor  Lactobacillus 
beslissend  zijn,  dus  bij  luchtafslniting  gekultiveerd  bij  40  a 45°  C., 
dan  ontwikkelt  zich  eerst  een  gisting  van  coli,  en  daarna  of  daarmede 
gelijktijdig  meestal  boterzuurferment  en  volstrekt  geen  melkzuur- 
gisting,  welke  onvermijdelijk  zou  moeten  ontstaan  indien  de  melk- 
zuurfermenten  in  eenigszins  aanzienlijk  getal  voorhanden  waren. 
Eerst  bij  overenting  verkrijgt  men  direkt  of  na  herhaling  Xac;lcZ)ac?7/M6-, 
die  in  korten  tijd  een  zuurtiter  van  10  a 13  c.c.  normaalznur  voort- 
brengt. 
Er  \alt  dus  niet  aan  te  twijfelen,  dat  in  normale  faeces  zoowel 
Lactohacillus  als  Lactococcus  reeds  aanwezig  zijn.  Zij  zijn  daarin 
evenwel  zeldzaam  en  belmoren  volstrekt  niet  zooals  coli  tot  de  eigen- 
lijke darmflora,  maar  tot  de  accidenteele  tlora,  die  bestaat  uit  alles 
Avat  ingevoerd  wordt  en  in  staat  is  maag  en  darm  levend  te  passeeren 
zonder  zich  te  vermenigvuldigen.  Daaraan  eenigerlei  werking  van 
aanbelang  toe  te  schrijven  schijnt  geheel  en  al  uitgesloten. 
Wat  nu  het  tweede  punt  betreft,  namelijk  de  vraag  waarom  in 
het  darmkanaal  de  voorwaarden  voor  den  groei  der  aktieve  inelk- 
zuurfermenten  ontbreken,  daarop  is  het  antwoord,  dat  in  de  contenta 
van  dat  deel  van  den  darm,  waar  het  voor  deze  beschouwing 
juist  op  aankomt,  een  alkalische  reaktie  heerscht,  en  de  suikers  die 
daar  gevormd  of  gebracht  worden,  voorzoover  niet  door  den  darm- 
wand  geabsorbeerd,  on\’ermijdelijk  door  coli  zullen  aangetast  worden, 
die  onder  deze  omstandigheden  de  sterkste  is  en  alle  concurrenten 
verdringt. 
Waarom  juist  coli  (en  aerogenes)  hier  de  melkzuurfermenten  zoo 
volkomen  overwinnen,  moet,  naar  mijne  meening,  vei-klaard  worden 
door  het  belangrijke,  in  de  literatuur  niet  voldoende  overwogen  feit, 
dat  de  eei-stgenoemde  soorten  zeer  goed  van  pepton  alleen  kunnen 
leven  en  zich  ten  koste  daarvan  vermeerderen,  terwijl  de  aktieve 
melkzuurfermenten  dit  vermogen  volkomen  missen  en  behalve  pepton 
een  koolhydraat  voor  hun  voeding  vereischen. 
Bedenkt  men  daarbij  dat  coli  bij  aanwezigheid  van  een  koolhydraat 
zich  ook  met  andere  stikstofbronnen  voeden  kan  dan  pepton,  bijv. 
met  aminen  en  ammoniakzouten,  terwijl  de  aktieve  melkzuurfermenten 
dit  niet  kunnen  en  bepaaldelijk  peptenen  voor  stikstofvoeding  ver- 
eischen, dan  is  het  duidelijk,  dat  voor  de  verschillende  vormen  van 
coli  praktisch  overal  in  de  darmcontenta  geschikt  voedsel  aanwezig  is, 
en  dit  op  de  weinige  plaatsen  waar  het  ook  voldoende  voor  de  melk- 
