( 902  ) 
Anatomie.  — De  Heer  J.  W.  van  Wijhe  doet  eene  mededeeling: 
„Over  het  voorlcomen  van  kraahbeenige  loervels  in  de  ontioik- 
keling  van  den  schedel  der  vogels”. 
Het  is  een  bekend  feit,  dat  zich  de  chorda  dorsalis  in  zeker  ont- 
wikkelingsstadium bij  alle  gewervelde  dieren  naar  voren  uitstrekt 
tot  bij  de  hypophgsis  cerehri  en  naar  acliteren  tot  in  de  punt  van 
den  staart. 
Langs  de  geheele  lengte  van  den  romp  en  ook  in  de  occipitaal- 
streek  van  het  hoofd  valt  het  dorsale  deel  van  het  mesoderm  uiteen 
in  segmenten  of  somieten. 
Bij  lagere  gewervelde  dieren  : Selachiers  en  Petromyzonten,  zijn 
de  somieten  niet  tot  de  occipitaalstreek  beperkt,  maar  reiken  zij 
naar  voren  tot  bij  de  hypophysis  d.  i.  even  ver  als  de  chorda  dorsalis. 
Het  grootste  gedeelte  van  het  willekeurig  spierstelsel  ontstaat  uit 
de  somieten  en  bij  Amphioxus  is  de  segmentatie  van  dit  spierstelsel 
permanent  en  duidelijk  van  het  vooreinde  tot  aan  het  achtereinde 
van  het  lichaam. 
De  oorspronkelijke  functie  van  de  somietenspieren  der  Chordaten 
bestond  naar  mijne  meening  in  het  heen  en  weer  bewegen  der 
chorda  dorsalis  en  daarmede  van  het  geheele  lichaam  bij  de  zwem- 
beweging. 
Bij  de  Cranioten  is  dit  spierstelsel  afgebroken  in  de  streek  van 
het  gehoororgaan  en  naar  mij  voorkomt  is  de  aanwezigheid  der  ge- 
hoorkapsel  hiervan  de  oorzaak.  Deze  kapsel,  die  ook  het  evenwichts- 
orgaan omsluit,  behoefde  eene  stevigere  bevestiging  dan  door  middel 
van  bindweefsel  kon  geschieden  en  vond  deze  in  het  parachordale 
kraakbeen  door  welks  stijfheid  de  spiervezels  in  deze  streek  niet  meer 
konden  fungeeren  en  dus  te  groiide  gingen,  ten  deele  zelfs  niet  meer 
werden  aangelegd. 
De  uitwerking  hiervan  moest  zich  ook  doen  gevoelen  in  de  streek 
v(X>r  het  gehoororgaan,  maar  hier  bleef  een  deel  der  somietenspieren 
bestaan  teji  gevolge  van  verandei'ing  van  functie.  Zij  kregen  namelijk 
bevestiging  aan  den  zich  hier  ontwikkelenden  oogai)pel  en  diendeji 
nu  om  dezen  en  niet  meer  om  het  geheele  lichaam  te  bewegen.  Dit 
ging  gepaard  met  ingrijpende  verschuivingen,  die  men  in  de  indivi- 
dueele  ontwikkeling  nog  kan  vervolgen. 
Het  kraakbeenskelet  vormt  een  systeem  dat  eerst  laat  in  de  ont- 
wikkeling der  werveldieren  en  lang  na  het  verschijnen  van  het  spier- 
!)■  Vgl.  VAN  Wijhe  ,,Uel)er  die  Homologisirung  des  Mundes  iind  die  primitive 
Leibesgliederimg  der  Wiihellliiere”.  Petrus  Camper,  deel  IV,  1906. 
