( 928  ) 
bestaan  van  deze  meetkundige  plaats  weinig  invloed  hebben  op  den 
loop  der  spinodale  lijn  en  dus  ook  geen  aanleiding  geven  tot  een 
samengestelde  plooi,  of  liever  tot  een  spinodale  lijn,  welke  zeer 
ver  afwijkt  van  de  kromme  = 0. 
dv^ 
Gaan  wij  nu  ook  nog  na  hoe  het  punt,  waarin = 0 verdwijnt. 
d^\p 
ligt  ten  opzichte  van  de  kromme  = 0 of  van 
dxdv 
= 0.  Substi- 
tueeren  wij  de  waarde  van  MRTg,  Xg  en  Vg  in  de  uitdrukking  voor 
j . Wordt  deze  uitdrukking  positief,  dan  ligt  het  punt  buiten 
deze  kromme,  of  liever  bij  kleiner  volumes  dan  die  van  de  kromme 
— ) = 0,  en  omgekeerd.  Wij  vinden  dan  voor  : 
dxjy 
MRT. 
db 
dx 
da 
dx 
d‘‘a  Xg{l  — Xg)  1 — yg  db  1 
dx'^' 
da 
dx 
^ dx{Vg—by  Vg^ 
b Xg{\  Xg) 
en  na  de  substitutie  van  — = ^ — {^—yr/)  en  van 
db 
dx 
1-2 
Xg 
blijkt  het  teeken  af  te  hangen  van  de  uitdrukking  : 
dx^ 
(1-2^-,) 
da 
dx 
In  het  eerste  limietgeval,  waarin 
1 
d^a 
dx^ 
da 
dx 
2a^Xg  , l/g  = 
en  Xg  — - is,  is  deze  uitdrukking  = 0.  Evenzoo  in  het  tweede  limiet- 
geval, waarin  Xg  = - en  yg  = 0 is.  In  de  limietgevallen  snijdt  dus  de 
1)  Ik  behoef  het  nauwelijks  nog  uitdrukkelijk  uit  te  spreken,  dat  ik  in  deze  mede- 
deeling  de  oorzaak  van  de  samengesteldheid  van  plooien  niet  meer  uitsluitend  zoek 
in  het  abnormale  gedrag  van  de  componenten,  waaraan  ik  vroeger,  op  het  voet- 
spoor van  Lehfeld,  ze  meende  te  mogen  toeschrijven.  Aan  den  anderen  kant  zou 
men  te  ver  gaan  den  invloed  van  de  abnormaliteit  der  componenten  geheel  te 
willen  ontkennen. 
