( 933  ) 
heterogene  plooipunten  is  natuurlijk  grooter  dan  de  waarde  van  x 
voor  het  plooipunt  P^.  Bij  verdere  verhooging  der  temperatuur,  als 
d'xp  d'^tp 
wanneer  — ^ = 0 verder  boven  — - = 0 te  voorschijn  komt,  gaan  de 
dP  dv 
pJooipunten  en  P^  verder  uiteen.  Pj  beweegt  zich  naar  grootere 
waarde  van  x,  en  P^  (het  ^'erborgen  plooipunt)  naar  kleinere  waarde 
van  X.  En  daar  bij  nog  hoogere  waarde  van  T het  paar  heterogene 
plooipunten  Pg  en  P^  samenvallen,  is  er  een  continue  reeks  van  waar- 
den van  X,  van  af  a’  = 0 tot  x — 1 toe,  waarvoor  plooipunten  aan- 
wezig zijn.  Voor  elke  waarde  van  x slechts  één  enkel.  Ik  heb.  Verslag 
K.  A.  V.  W.  Maart  1905  pag.  628,  de  transformatie  van  wat  ik  daar 
een  hoofdplooi  en  een  zijplooi  noemde  geteekend.  Maar  deze  trans- 
formatie betreft  eigenlijk  meer  de  binodale  lijn  van  zulk  een  samen- 
gestelde plooi  dan  wel  de  spinodale  lijn.  Teekent  men  dan  T^i  als 
functie  van  x,  dan  heeft  zulk  een  lijn  een  maximum-  en  een  mini- 
mumwaarde, beide  echter  liggende  boven  . De  minimumwaarde 
bij  het  ontstaan  van  het  dubbelplooipunt  Pj  en  P^  en  de  maximum- 
waarde bij  het  verdwijnen  van  P^  en  Pg  doordat  deze  samenvallen. 
Ook  als  men  Pf,i  als  functie  van  x teekent,  verkrijgt  men  een  der- 
dp  dp  fdp\  dT 
eeliike  kromme.  Daar  in  het  algemeen  — ~ h ttt,  -—zal  als 
dx  dxT  \dT)xdx 
dPfji  f dp\ 
= 0 ook  — — = 0 zijn,  omdat  m een  plooipunt  1 — 1 gelijk  0 
dx  \dx J T 
is.  Maar  de  waarde  van  P^ji  als  functie  van  Tpi  vertoont  een  inge- 
wikkelder vorm. 
dx 
Daa.- 
t(± 
dT 
l\X 
(— ) dPpi 
is  bepaald  door  de  eigen- 
d^v 
dx^ 
dT 
d^v 
schappen  der  stof  in  het  plooipunt,  bijv.  door  — . Deze  grootheid 
dx^p2’ 
is  voor  samenvallende  plooipunten  gelijk,  en 
dPpi 
dT 
heeft  dus  in  zulk 
een  samenvallend  plooipunt  twee  gelijke  waarden.  De  plooipuntslijn 
in  het  behandelde  geval  heeft  dus  twee  keerpunten.  De  linkertak 
strekt  zich  uit  van  tot  de  temperatuur  waarbij  P,  en  P,  samen- 
vallen. De  rechtertak  begint  bij  P/,^,  loopt  dan  terug  tot  de  tem- 
peratuur waarbij  het  dubbelplooipunt  P^  en  P^  ontstond.  De  tusschen- 
tak  geeft  de  verborgen  plooipunten.  Maar  ook  hier  moet  weder  op- 
gemerkt worden  dat  niet  de  geheele  buiten  takken  inderdaad  verwe- 
zenlijkt kunnen  worden,  doordat  de  splitsing  in  3 phasen,  als  wij 
de  keerpunten  naderen,  een  grootere  stabiliteit  heeft  dan  de  homogene 
