( 938  ) 
Waarden  van  v <^h  zouden  toch  beteekenen  dat  het  linker-  en 
rechtergedeelte  van  den  vloeistot'tak  der  spinodale  lijn  van  elkander 
gescheiden  blijven ; en  voor  de  al  of  niet  raengbaarheid  der  compo- 
nenten zou  dit  beteekenen  dat  bij  de  temperaturen  waarbij  dat  het 
geval  is,  zelfs  oneindige  groote  druk  onvoldoende  zou  zijn  om  men- 
ging tot  stand  te  brengen.  Reeds  in  mijn  Théorie  Moleculaire  heb  ik 
dit  vraagpunt  gesteld,  en  aangetoond  dat  als  b een  lineaire  functie 
van  X is,  er  gevallen  denkbaar  zijn,  waarin  de  spinodale  lijn  de  lijn 
V = b tweemaal  zou  kunnen  snijden,  maar  dat  als,  zooals  inderdaad  te 
d'^b  ^ ^ 
wachten  is  — positieve  waarde  heeft,  er  nimmer  snijding  zijn  zal. 
Maar,  erkennen  wij  weder  dat  voor  die  zeer  kleine  volumes  de  ken- 
nis der  toestandsvergelijking  onvoldoende  is,  dan  volgt  daaruit  dat 
wij  beter  doen  geen  beslissende  uitspraak  te  doen  over  deze  vraag. 
Is  de  spinodale  lijn  boven  gesloten,  dan  zal  daar  een  realiseerbaar 
plooipunt  te  vinden  zijn,  terwijl  er  een  verborgen  plooipunt  moet 
zijn  in  de  nabijheid  van  de  punten  2 en  3.  Verhoogt  men  de  tem- 
d^tp  d^tp 
peratuur  dan  zal,  daar  = 0 nu  ook  de  lijn  -j— ^ = 0 snijdt,  zich 
dxdv 
alvorens  te  verdwijnen,  kunnen  samentrekken  tot  boven 
0. 
Heeft  ze  zich  genoegzaam  boven 
d^ 
= 0 verheven,  dan  zal  de  spi- 
nodale lijn  een  splitsingspunt  verkrijgen,  waarbij  2 nieuwe  plooipun- 
d'^v 
ten  (homogene')  worden  gevormd.  In  dat  splitsingspunt  is  dus 
da 
d^v 
en = 0.  Dit  geeft  ons  een  aanwijzing  over  de  plaats,  waar  dit 
dx\ 
d^ip 
splitsingspunt  zal  gelegen  zijn.  Dat  de  g-lijn  beneden  = 0 een 
dxdv 
buigpunt  hebben  moet,  hebben  wij  vroeger  aangetoond  (pag.  833) 
waar  wij  besloten  tot  een  reeks  van  buigpunten  der  g'-lijnen,  die  door 
het  punt  gaat,  waarin  = 0 het  grootste  volume  heeft.  Wij  heb- 
dx^ 
ben  ook  vroeger  (pag.  693)  besloten  tot  een  reeks  van  buigpunten  van 
dp  dp 
de  ü-lijnen,  uitgaande  van  het  punt,  waar  — = 0 en  — = 0 elkan- 
der dv 
dp 
der  snijden,  en  gaande  door  het  punt,  waarin  — = 0 het  minimum- 
dx 
')  Dat  splitsingspunt  had  ik  reeds  op  het  oog  in  mijn  Théorie  Moleculaire 
(Gont;  II  pag.  42  en  43)  waar  ik  de  temperatuur  aangeef  waarbij  de  afgesnoerde 
plooi  (lengteplooi)  het  r,a;-diagram  verlaat,  als  zij  zich  niet  vooraf  tot  een  enkel 
punt  zou  hebben  samengetrokken. 
k 
