( 939  ) 
volume  heeft.  Daaruit  besluiten  wij  dat  het  dubbelplooipunt  alleen 
kan  voorkomen  als  de  lijn  = 0 door  — — = 0 ffesneden  wor(i!t 
d.v 
tamelijk  ver  links  van  het  punt  met  minimumvolume,  en  dus  niet 
ver  rechts  van  de  asymptoot  der  lijn  — 0.  Laat  ik  in  het  voor- 
dx 
bijgaan  hierbij  opmerken  dat  de  waarnemingen  van  van  der  Lee  bij 
water  en  phenol  een  voorbeeld  geven  van  het  hier  besproken  geval, 
en  dat  de  eigenschappen  der  damp-vloeistof  binodale  lijn  daar  door 
het  vertoonen  van  een  maximumdruk  bewijs  gaven  dat  de  asymptoot 
..dj) 
dei’  lijn  — = 0 of  in  het  v,  x diagram  aanwezig  is,  of  niet  ver  links 
gelegen  kon  zijn.  Na  het  verschijnen  van  dit  dubbelplooipunt  zijn  er 
dus  4 plooipunten.  Twee  dienen  dus  als  plooipunten  van  de  zich 
afsnoerende  plooi,  en  zijn  beide  in  onze  terminologie  realiseerbaar, 
en  wanneer  de  afsnoering  voorbij  is,  zullen  ze  ook  beiden  gereali- 
seerd kunnen  worden.  Deze  dienen  dan  als  plooipunten  van  wat 
inderdaad  een  lengteplooi  moet  genoemd  wordeti.  De  andere  twee 
plooipunten,  nl.  het  verborgen  plooipunt,  dat  wij  hierboven  in  de 
nabijheid  der  punten  2 en  3 plaatsten,  en  het  benedenste  van  de 
nieuw  gevormde  plooipunten  vormen  dan  een  paar  heterogene  plooi- 
punten, die  zich  niet  vertoonen  op  de  binodale  lijn  der  dampvloei- 
stofplooi,  en  spoedig  zullen  samenvallen  en  daarbij  verdwijnen.  Van 
dan  af  zijn  de  binodale  lijnen  der  beide  plooien  gèheel  van  elkander 
gescheiden  en  gedragen  zij  zich  onafhankelijk  van  elkander.  De 
dampvloeistofplooi  is  dan  eenvoudig  en  volkomen  normaal.  Maar 
ook  de  lengteplooi  kan  dan  als  een  normale  beschouwd  worden. 
( Wordt  vervolgd.) 
Scheikunde.  — De  Heer  Lorbntz  biedt  eene  mededeeling  aan  van 
den  Heer  J.J.  van  Laar;  „Over  het  verloop  der  plooipuntslijn 
en  der  spinodale  lijnen,  ook  voor  het  geval,  dat  de  onderlinge 
aantrekking  der  moleculen  van  een  der  componenten  van  een 
binair  mengsel  van  normale  stoffen  gering  is.” 
(Mede  aangeboden  door  den  Heer  Schreinemakers.) 
1.  In  de  laatst  verschenen  Verslagen  der  K.  A.  v.  W.  deelde 
de  Heer  Keesom  (ook  met  Prof.  Kamerlingh  Onnes)  eenige  belang- 
b Kamerlingh  Onnes  en  Keesom,  Deze  Verslagen  van  llJan.  1907,  p.  507— 513 
[Over  het  zinken  der  gasphase  in  de  vloeistofphase  enz.  (Med.  96ö];  Keesom,  Ibid. 
p.  514—517  [Over  de  voorwaarden  voor  het  zinken  enz.  (Med.  96c)];  Keesom,  Ibid. 
van  6 Februari  1907,  p.  655—658  (Vervoig  van  96c);  Kamerlingh  Onnes  en  Keesom, 
Ibid.  van  6 Maart  1907,  p.  754 — 763  [Geval  dat  de  eene  component  eene  aanlrek- 
kingloos  gas  is  enz.  (Suppl.  N'’.  15)]. 
