X 
over de Chinesche Flora eii die der eilanden Lieoe kieoe en 
Bonin van von bunge, beeghy en hooker moeten raadplegen 
om te beslissen, welke in der daad de planten zijn, die men 
in LouREiRo’s Flora beschreven vindt. Dit onderzoek zal nu 
gemakkelijk worden gemaakt door het vergelijken der door 
hem aangegeven Chinesche namen me! die van onze Naamlijst. 
Ik besluit deze Inleiding met eenige woorden nopens het 
gebruik, dat de Japanezen van Chinesche plantennamen 
maken. De Chinesche literatuur over de Natuurlijke His- 
torie heeft den Japanezen bij de studie der natuur , als’t ware , 
tot een uilgangspunt gediend en is mede van gezag in 
zaken die kunsten, nijverheid en geneeskunde betreffen. 
Van daar , dat in Japan de Chinesche namen van planten 
bijna eene even groote rol spelen, als bij ons de Latijn- 
sche, terwijl de Japansche inlandsche namen aan de volks- 
taal zijn overgelaten. Daarom bezigen de Japanezen bij 
het aanduiden van voorwerpen, die op Natuurlijke Historie 
betrekking hebben, steeds den Chineschen naam nevens 
den inlandschen. 
Maar aangezien de uitspraak van het Chineesch, in Japan 
gebruikelijk, aanmerkelijk verschilt van de Chinesche ambts- 
taal (Mandarijnen-tongval), die wij gewoon zijn te volgen, 
zoo moest ook in onze naamlijst eene dubbele uitspraak der 
met Chinesche karakters uilgedrukte namen worden opge- 
nomen, t. w. èn: de zuiver Chinesche, in den Mandarijn, 
schen tongval , èn de Japansche , die een’ bijzonderen tongval 
vormt. Men ziet derhalve den eigenlijk Japanschen naam 
gevolgd door den Chineschen naam , uitgedrukt door Chi- 
nesche karakters , wier uitspraak eerst naar den Chineschen 
en vervolgens naar den Japanschen tongval is bijgevoegd. 
Hoe wenschelijk in vele opzigten de verklaring van 
