t 
A M B O I M S C H E 
gCK 
om. 
Haar 
gedaante 
en koleur. 
onder ’t hoofd, om voor het nachtelyk verfchrikken en fchreeuwnn bevrydt te zyn ^ 
weeheid- hunne taal Droomhoorntjes ; in Mal. Bia mimp ; by anderen ook 
benaming Blo. baduvi ^ dat is, Steekelige Hoorntjes, welken naiim ook gegee ven word den 
'En waur^l^^ ■> hier boven Vermeldt. Zommige Amboineezen noemen ze ook Maknjnhorun'-)tn 
men vind dikwyls aan de klippen, daar ze woonen , een bosje van witte en hoekige 
eijers hangen, doorfchynende als ys, en metfmaile halzen aan malkander hangende, 
niet ongelyk de eijers van een Zeekat ; doch men houd ze voor de eijers van deze 
Hoorntjes, en doen niet tot de voorteeling, gelyk alle Melicerav^n Hoorntjes niets 
anders zyn , dan een overvloed van nering. Zy hieten op ’t hotionsCantaruga , om 
dat ze, als boven gezegt is, droomen verwekken, en de kinders geruft doen flapen, 
als men ze hun onder de kuffens legt. 
De Sfi‘ Viü. Harpay de Harp, is ook een wydmondige Voluta, wel demooifte van dit 
verbeeldt geflacht , van buiten verziert met breede en uitfteekende ribben, die boven eindigen 
» ÊU Verbeelden dc ftiaren van een harp , loopende de doorntjes door 
lener K. den geheeien krul ; d e ribben zyn vleefchverwig , de tuflchenplaatzen wat bruinder , met 
witte kerkvenfters verziert en getekent; in den mond aan den buik zyn ze zwart ; het 
Dier heeft veel harden knarsbeenigvieefch, aardig gefchildert, met lichtbruin en geel, 
boven op met fterretjes* Zy hebben een ftuk vleefch vooraan, zoo groot, dat het niet 
wel in de fchaal kan, ’t welk ze los konnen laaten en wechwerpen; doch wat daar uit 
groeit, is onbekent : immers men vind ’er veele, die dit ftuk niet hebben, enalsmen 
t’ ftuk afruk, vind men daar onder eenige witte korrels, als of het eijers waaren. 
Zy zyn van natuur ftraks fchoon, maar men heeft moeite , om ’er het vleefch uit te kry- 
gen , ‘ want als men ze kookt , en iaat verrotten , krygen ze doode vlekken , te weeten, 
overal daar het doode bloed raakt, waarom men het vleefch moet uitfny den, zooverre 
men kan , en het overige de mieren laaten uiteeten. Zy heet op ’t Amboinfeh , Tattahul, 
( ’t welk ook den Sibor beduidt ) en haar vleefch word voor fchadelyk gehouden. 
De tweede loort is kleinder, maarfraaijer dan de voorgaande , om datzemooijer 
geichildert is , als met bloemtjes en roode vlekken ; de ribben zyn met zwarte ftree- 
pen geitreept , en aan den mond hebben ze fcherpe tantjes , die de voorgaande niet 
heeft i deze noemt men ftdele Harpen. 
De derder loort is klein , en langwerpig; waar van de ribben maar blinken, en de 
tuffchenplaatzen zyn doodsgrauw, met kleine venfteren getekent. D’eerfte en derde 
foort vind men overal in Am bon: maar de tweede valt inde Liaflerfche Eilanden. De 
Liefhebbers geeven deze Hoorntjes verfcheide naamen , naar hunne zinlykheit, om 
Ferjeheide tiat ze de voornaamfte onder de Rariteiten zyn ; de Maleijers noemen ze Bis farajfsy 
benam ng, mooije gebloemde kleedjes alzoo genaamt; by d’ onzen hieten ze ook Arnou- 
retjes , van de Liefde f andere noemen ze in ’t Maleitfch Bia bafaghi, of bafïgi^ dat 
En wan- is , ’t hockigc Hoomtje. In de maand May methetbeginvandenregenAf(9^/ö®,wor- 
den de meefte gevangen; als dan bevind men ookdevoorfchrevenAfö/^ van zyn Dier 
afgevallen, geformeert als een hart, aan de buitenfte zyde bultig of rond , en met gou- 
de (terretjes of bloemtjes getekent, aan de onderfte zyde plat, witachtig ,metpurpe- 
re droppels, als mazelen , daar ze tegens het ander vleefch gezeten heeft , ’twelkin’t 
eerft mede witachtig is, maar allenxkens verandert, bloemtjes enftreepen gewinnen- 
de, ook is de zkW^^aityd harder van vleefch, dan het overige van het Dier. 
iX. Folutamarmorata , in’t Neêrd. Marmerhoorntjes , in’t Maleitfch, BiaTsjints^ 
'^verbeeldt ^ Ringhoomtjes j van ’t volgende gebruik; deze zynkegelformig, aan de 
op dezelve kanten van d’ omloopen gekartelt of getandt > en een kort fpitsje aan het hoofd in de 
ktter ïsk midden j over ’t geheele lyf gefpikkelt , met groote-witte plekken onder de zwarten 
grond, recht als dat flach van marmer, ’t welk men Leucofiitbon noemt,, ’t welk hun 
een fraai aanzien geeft ; de mond is fmal, daar in het vleefch van ’t Dier bloot legt. 
Dier behalven aan den bovenften hoek , daar het een kleine nagel heeft , gefchildert met 
geele eo zwarte fireepen , en by de fnuyt fteeken ze een ftnalle tong uit, met geel of 
* hcht- 
Hoe die 
•van haar 
vleefch ge 
zuivert 
nv orden. 
De 2* 
van deze 
foort- ^ is 
verbeeldt 
op dezelve 
plaat by 
letter L, 
He xdt 
by letter 
M. 
EFaar 
deze zich 
houden. 
vangen 
worden. 
De 9 * 
