aattge- 
h en an- 
der ('aort 
'van een 
Quii- 
7ynge- 
daante ett 
hneianig- 
bikt 
310 D’ A MB o ï N SG H E. 
tjes los raakte, en liet hem vliegen met het fleentje doorgaande ; hetzelve was plat- 
achtig , ovaal , gefatzoeneert alseen aangezicht Van een menfch , te weten bovenbreed 
te van een CO onder fpits toelopende als een kin , een duim lang en een vinger breed , hard en 
blinkende als marmerfteen, bleekbruin, dochnaar het kin witachtig; aandevoorfte 
zyden die het aangezicht voorbeelde waren veele witte kringetjes te zyn , onder ande- 
ren twee groote, het welk d’oogen zouden zy, de oogappel in dezelve was een don- 
ker wi3 plekje met fyneroode adertjes doortrokken, omgeven met een bruine Triset 
kring , en dezelve weder met een witte kring : Deze beide oogen met een kuiltje daar 
onder geleken zeer wel een aangezicht of veel meer een dootshooftje : Op het voor» 
hoofd zag men noch veele Witte kringetjes kleinder dan de vorige ^ een lichtbruin 
plekje begrypende, aan derechter zydein’t kfuis over malkander lopende ; van ach- 
teren had hy nochmeerdiergelyke witte kringetjes , doch door malkander en zonder 
ordre met noch eenig kuiltjes: De Lifidiaan hadde hem tot aan zyn dood nieraant 
getoont , hoewel hy bekende dat hy hem bezat , hy beelde tich in dat het by dezeö 
ft een toeqnam > dat hy gelukkiger en ryker was danzyne andere medeborgers : Einde- 
lyk heb ik hem door fmekenen goede betaalinge van zyn erfgenaam bekomen. 
Een ander Quikftaertfteen is van my niet gezien maar béfchreven uit het verhaal van 
cenen ouden geloofwaardigen Orangkay : Deze fteen was gevonden door éen Inlander 
^aarijieets Van Caytetto, als hy op den ftrandt ging wandelen, vloog hem eeh Quikftaert zoo 
moeilyk om’t hooft, dat hy hem met geen geraas verjagen konde ; eindelyk iloeg hy 
met zyn neusdoek en raakte by geval dien möeilyken vogel , doe liet hy een fteentje 
voor zyne voeten vallen . ’t welk noch ook wilde nabootzen de on gerufte natimr van 
zyn vogel : De Indiaan nam den fteen op en bevond hem eenigzins gelyk te zyn het 
ei van dien vogel* aan ^t eene eind bruinachtig ^ aan ’t ander zwart, j indemidden wit 
met een heldere fchyn. Zy verhaalden veel wonders Van dezen fteen , waar van hefi 
geloof by hun bly ft. 
De vinder had hem in een beker half vol zoete Saguweer gelegt, waar op de Sa» 
guweer begon teköoken; en niet ophield t tot dat de beker völwierde: Onderrysge. 
mengt, die hem de hoenders voorwierp, hadde geen hoen eenigen korrel van den rys 
gegeten , zoo lang de fteen daar by lag : Den dtagenden maakte hy grauw , ras en oir 
vermoeit in ’t lopen of marcheren , hebbende zulks aah hem zelfs bevonden ; wanneer 
hy in den Hitoëfchen oorlog omtrent hetjaar 164,1. vandeHollandfchefoldatenyve“ 
rig vervolgt wierde, doch hy zeide niet daar by, dat’er milTchien een halve myl fpa^ 
tie tuflehen beide Was. Alle vry dagen wierdhy met of berookt, en in 
hj/geUof doekje van Mufeus Zibeth of ander ftinkend reukwerk zorgvuldig bewaart, hier 
der ïnlaw- door had hy een reuk gelyk alle Mejiiaëy die ik van dé Inlanders gekreegen hebbes 
waar uit blykt watafgodery enWaangeloofzymetdiergelykefteenenbedryven en me£ 
Steen i meerder hartzeer daar van affeheiden dan van diamant en robynen. De vinder , die 
hem van den vogel zelfs gekreegen hadde * Verhaalde noch iets anders daar by; alshy 
met den fteen t’ huis quam , is hem een kléin manneke van een ganfeh korte ftatuur , doch 
onbekent, ontmoet, dewelke hem van dekracht dezes fteéns onderricht heeft; na- 
mentlyk wanneer ze ten oorlog uittrokken oni eenigé vyantlyke vaftigh eit in te nemen ^ 
dat ze dan den fteen in Zaguweer zouden leggen , en alle daar van drinken , zoo zouden 
ze alle gelukkig op hun tocht en voor ’s vyants wapenen verzekert zyn , onder beding 
dat hy den fteen als boven ftaat bewaaren en berooken moefte : Op deZelffte manier 
dkiffi lezen wy dat de afgodifche Ifraëliten hunne netten en garen berookt hebben als zy een 
te». goede vifchvangft hadden. Habacue. Cape i. verf. 16. 
De eerfre fteen tegens een Achaat geflagen vuurde by nacht doch Weinig, in Li- 
iJelT moenzap en Azyn heb ik hem noit getoetft , zorgende dat de mooije koleur bederven 
te,snen, mogte j doch ineen halfvollen beker met Saguweer leggende , wierde dezelve terftont 
vol , te weten, op dat gy ’t wel verftaat, toen de jonge meer daar toe goot, en an- 
ders niet. , 
Titn. 
