— 50 — 
In het algemeen komen deze theoriën op het volgende neer: 
Van Breda de Haan en Koning beweren agarplaatcultures te 
hebben gehad van een bacterie, die, op gezonde planten geïn- 
fecteerd, de Mozaïekziekte op de bladen te voorschijn bracht. 
Beijerinck beweert, dat bij het ziekteverschijnsel geen bacte- 
terien in het spel zijn, doch een contagium vivum fluidum, 
d. w. z. dat door nog onbekende omstandigheden, in de plant een 
vloeibare smetstof ontstaat, die het vermogen bezit zich te ver- 
meerderen. 
Woods beweert, dat onder zekere, tot nu toe nog onbekende 
omstandigheden, de oxydeerende enzijmen (oxydasen en peroxy- 
dasen), die normaal in de tabaksplant voorhanden zijn, in kracht 
of in hoeveelheid abnormaal kunnen toenemen, waardoor de 
Mozaïekziekte zou ontstaan. 
In één punt stemmen deze verschillende meeningen overeen, 
nl. dat de Mozaïekziekte een zeer besmettelijke ziekte is, waar- 
van de infectie buitengewoon gemakkelijk plaats heeft. 
Middelen ter bestrijding van deze ziekte zijn voorhands onmo- 
gelijk op te geven. 
Raciborski nam proeven omtrent de virulentie van uitgeperst 
sap van Mozaïekzieke planten en kwam tot het resultaat dat 
zulk sap, wanneer het 5 dagen aan de inwerking der zonne- 
stralen geëxponeerd was geweest, zijn infecteerende werking had 
verloren. 
Naar aanleiding hiervan schrijft hij: 1) 
„De eerste taak van den planter bij de bestrijding der Mozaïek- 
ziekte bestaat hierin, te zorgen, dat op de kweekbedden geen 
infectie plaats grijpt en daarom moet worden aangeraden, den 
grond der pepinières in tusschenruimten van 5 a 6 dagen om 
te werken, ten einde gedurende dat tijdsverloop de grootst- 
mogelijke hoeveelheid aarde aan de werking der zonnestralen 
bloot te stellen.” 
1) Jaarverslag ’sLands Plantentuin over 1899. pag. 110. 
