21 — 
baar te worden bij droogte, door het watergebrek der boven- 
aardsche plant, hetgeen blijkt nit het verwelken der bladeren. 
Tegelijk verliezen ze hun frissche groene kleur en komen er op de 
bladoortjes kleine vaal groene vlekken, die naderhand ook op de 
bladeren zelf verschijnen en daar spoedig bruin worden en opdrogen. 
Het stengelondereinde krijgt dan een donkere kleur en is 
inwendig zoodanig vergaan, dat het tusschen de vingers gemak- 
kelijk saamgeknepen kan worden ; het onderblad wordt snel 
geel en sterft af zonder te rijpen. 
Het wortelstelsel der aangetaste planten is bruin gekleurd, 
de hoofdwortel meestal zwart en aan den top verrot; terwijl 
het eveneens de helder witte zij wortels van gezonde planten 
mist. 
Vanuit het wortelstelsel zet zich de verrotting langzaam naar 
boven voort, waarop het merg van den stam eindelijk geheel 
vergaat tot een slijmerige massa, waaraan de naam dezer ziekte 
ontleend werd. De ziekte blijft niet beperkt tot den stam, maar 
zet zich voort in de bladstelen en infecteert zoodoende ook de 
bladeren, waardoor de vlekken op de bladoppervlakten zichtbaar 
worden. 
Bij reeds getopte tabak vertoont de slijmziekte zich dikwerf 
uitsluitend aan de bovenaardsche plant, waarvan de top z.g. 
„ingeregend” is. 
Snijdt men den stam eener slijmzieke plant dwars door, dan 
verschijnen spoedig op de sneêvlakte kleine leverkleurige drup- 
pels, die langzamerhand grooter worden en ineenvloeien en dan 
juist de plaats van den vaatbundelring aangeven. Onderzoekt 
men den physischen toestand dezer druppels, dan blijkt dat zij 
bestaan uit een slijmerige substantie, die zich tot draden laat 
uittrekken. 
II. Het mikroskopisch onderzoek . 
Onderzoekt men de bladvlekken van Slijmzieke tabak op dwarse 
doorsneden, dan ziet men, dat het blad moes daar ter plaatse 
volkomen veranderd is. 
De cel wanden zijn opgelost en de bladgroenkorrels geheel gedes- 
