— 11 — 
I. Be ziekteverschijnselen. 
De verschijnselen der ziekte zijn zeer in het oog vallend en 
aan ieder planter uitstekend bekend, omdat hun optreden op de 
bladeren tegelijk de wenschelijkheid van oogsten uitdrukt. 
Op de bladen ontstaan duidelijke, ronde, bruine vlekken van 
de grootte van een speldenknop tot zulke, die 12 mM. of meer 
in middellijn zijn. Deze bruine vlekken drogen centrifugaal (d.w.z. 
vanuit het midden naar den omtrek) op, waardoor het centrum 
van de bruine vlek door een wit plekje wordt in genomen, 
terwijl daaromheen duidelijke, afwisselend donkere en lichtere 
concentrische kringen gerangschikt zijn. 
Deze vlekken kunnen zeer talrijk op de bladen zijn en vloeien 
vooral aan de toppen en hoeken der bladen dikwijls samen tot 
groote bruine vlekken van onregelmatige omtrekken en vorm. 
II. Het mikroskopisch onderzoek. 
Bij een dwarsdoorsnede van zulk een spikkelvlek, vindt men 
de kleurlooze schimmeldraden zoowel in het paliisadenweafsel 
als het bladmoes van het blad; nooit heb ik ze in den vaatbundel 
der bladnerven waargenomen. 
Zoowel aan de boven als aan de onderzijde der spikkel- 
vlekken treden uit de huidmondjes bundels, zelden slechts 5, 
meestal 15 — 30 conidiëndragers te voorschijn die recht, of iets 
gebogen zijn, on vertakt met 1 — 2 dwarswanden en grauwbruin 
van kleur. 
Een duidelijke afbeelding hiervan is te vinden in het 20 8te 
jaarverslag van het landbouw-proefstation in Connecticut, pag. 
274, plaat VIII, fig. 1 — 3. 
Aan den top of onder de voortgroeiende punt van den coni- 
diëndrager, vormen zich de kleurlooze conidiën die lang en smal 
toegespitst zijn, met 3 — 5 tusschenschotten. De conidiën zijn 
gewoonlijk 1—2 maal zoo lang als de conidiëndragers. De 
conidiëndragers zijn ongeveer 6 mikron dik, 40 — 90 mikron 
lang; de conidiën 4 — 4 1 / 2 mikron dik, 60 — 180 mikron lang. 
Bij rijpheid laten ze gemakkelijk los en kunnen dan door den 
wind verspreid worden. 
