- 15 - 
Onjuist schijnt, gelijk in Prof. Ed. Schaer’s jongste bijdrage 
over vischvergiften geschiedt, deze plant gelijk te stellen met ^mahi- 
serehdf\ eene vischbedwelmende plant, die veel in de oude Arabisch- 
Perzische literatuur voorkomt. Trouwens reeds Hu Sina duidt deze 
mahi serehdj (waarvan ook niet de vruchtjes, maar de bast als 
artsenij wordt genoemd) aan als gelijkende op de melkgevende plant 
Shihram (Euphorhid) en uit de hierna sub Verhasciim gegeven 
inlichtingen van Dr. Gr. van Vloten blijkt eveneens, dat het geene 
Anamirta kan geweest zijn. Waarschijnlijk is, dat de Arabische au- 
teurs der X — XVIIF® eeuw inderdaad Anamirta als vischvergift 
gekend hebben (1), doch voor eene zekere herkenning ontbreken in 
hunne geschriften de gegevens. (Zie Pharmacogr. Ind. I, 50). 
b. Ahuta Imene Eichl . Zie Vischverg., bl. 14. 
N®. 6 . ( 2 ). Cocculus Imene Mart. 
C. Pahni Mart. Flora XXIV (1841), 11. 
Anomospermum Japiirense Eiciil. Flora XLVII (1864), 388. 
Zie Vischverg., bl. 14. 
Volgens Ind. Kew. zijn Ahuta Imene en Cocculus Imene^ die 
Vischverg. bl. 14 sub X°. 2 genoemd zijn, niet synoniem. 
C. umbellatus Steud. Alkaloïd-houdend. 
C. laurifolius DC. Bast alkaloïd houdend (coclaurine, als curare 
werkend). 
C, toxiferus Wedd. en C. Amazonum Mart. Bestanddeelen van 
curare’s. 
C Moorei F. v. M. Wortel giftig. 
C. glaucescens Bl. De bladeren schuimen sterk met w iter. (Sapo- 
nine?). 
(1) Prof. ScHAER noemt als Arabische schrijvers, die Anamirta be- 
doelen, in de X'^® eeuw Riiazes en Alhervi (Muwaffaq), in do XF® Hu 
Sina, in de XIIP^® Hu Baitar en Qasevini, inde XVF® Daoud el Antaki 
en in de XVIIF® Ard er Rezzaq. Doch merkt hij op: „Bemerkens- 
werth ist allerdings, dass diese Arabischen Aerzte üher die Kokkelskörner 
und die zugehörige (?) Rinde meist keine naheren Angaben auf Grund 
eigener Erfalirung beibringen, sondern sich mit der Erwahnung der aus 
dem fernen Osten überkommenen Tradition begnügen.” 
