— 120 
geschiedenis van dit vischbedwelmend plantengeslacht. In het bij- 
zonder wijdt hij uit over den naam Sikrdn-el-liaüt (Zie dit werk, 
I, 161). Dezen draagt de plant Biissir (= Verhasciim) om hare 
vischbedwelmende hoedanigheid {sikrdn is Hyoscyamus) en zóó zeer 
wordt deze eigenschap van Verhascum op den voorgrond gesteld, 
dat Ibn. Baitur, Razes, e. a. voor den wortel dezelfde genees- 
kundige aanwending raden als voor den bast van de plant Mahi- 
zeré (Perzisch vischvergift), die als type van een vischbedwelmend 
middel geldt en vroeger door Sprengel en thans nog door Schaer 
als Anamirta is beschouwd, die de Arabieren op hunne handels- 
wegen in Indië hadden leeren kennen : dus uit de gelijkheid als 
vischvergift van twee planten, werd tot de gelijkheid als medicijn 
besloten. 
Gelijk reeds hiervoor bij Anamirta werd opgemerkt, is onzeker 
te achten, of de Coccnli indici door de Arabieren als vischvergift 
gebruikt werden, en onwaarschijnlijk is zelfs, dat de (ook in Indië 
nauwelijks aangewende) Anamirta-bast ooit een plaats in hun 
artsenijschat heeft bekleed. 
Ik dank in deze quaestie eenige inlichtingen aan Dr. G. van 
Vloten te Leiden, die als kenner der Arabische taal en als beoefe- 
naar der botanie tot oordeelen bevoegd mag geacht worden. 
^^Büsir (Syrisch = lampepit) is z. i. buiten eenigen twijfel 
Verhascum en komt als zoodanig voor bij Ibn BAixaR. De naam 
saikordn (niet sikrdn) al-hüt (/iwi = visch) komt eveneens voor bij 
Ibn BAiTaR; deze zegt viermaal, dat men in het westen (Spanje en 
N. Afrika) Verhascum zoo noemde en dat men in zijn tijd in Syrië 
en het oosten deze plant gebruikte in plaats van mdhi-sehredj. Dit 
laatste nu schijnt ook te blijken uit het Perzisch woordenboek der 
simplicia, Ikhtidrdt-i-hadïoi^ waar ons onder mdhisehredj het vol- 
gende wordt medegedeeld : Mahisehredj is de schors van den wortel 
van eene plant, waarvan, volgens den auteur van de minhadji de 
stengel gelijkt op dien van de sehohrom {Euphorhia Pithyusa)^ maar 
hij is langer en zijne kleur loopt naar het bruingeele; zijne bla- 
deren zijn groot en eenigszins donker. De auteur van de ikhtidrdt 
zegt: de plant van den mahi-schredj is ongeveer el lang, haar 
bloem is fraai geel en in het midden een weinig rood. Men zegt 
