— 121 — 
dat zij eene van de jattilat, d. i. melksaphoudende planten (voor- 
namelijk Euphorhia’ s) is. Dan volgt een en ander over haren aard 
en krachten, waarbij ook vermeld wordt, dat zij de visschen bedwelmt 
en eindelijk zegt de schrijver: men noemt haar Saikoranalhut 
Er komen drie soorten van voor, twee op de bergen en een in de 
vlakten. De bergsoort is sterker en die noemt men busir en phloumos, 
terwijl die van de vlakte als mahi schredj bekend staat.” In deze 
beschrijving wijst niets op de slingerplant Dr. van Vloten 
acht, dat men in het oosten twee soorten Verhascum en eene derde 
plant {Euphorhia?) door elkaar gebruikte als saikordn-al-hüt^ hetzij 
omdat zij op elkaar geleken en men hen aan elkaar verwant dacht, 
hetzij dat Verhascum werkelijk dezelfde vischbedwelmende kracht 
als Euphorhia bezat. De derde plant heette dan eigenlijk Mcihi 
schredj. Deze werd echter het minst verkocht, daar Ibn Baitar 
vertelt, dat hij de eigenlijke Mdhi schredj nooit aantrof, maar altijd 
de saikordn-al-hiU = husir = Verhascum. De auteur van de Ikhtidrdt 
leefde wel is waar ongeveer 100 jaar na Ibn Baitar, maar uit niets 
blijkt, dat hij de beschrijvingen van dezen kende. De door hem 
geciteerde minhadj is waarschijnlijk het werk van Kohhen attar, 
een tijdgenoot van Ibn Baitar. 
Overigens kan Dr. van Vloten over het (vroeger en tegenwoordig) 
gebruik van Verhascum als vischbedwelmend middel bij de A^rabieren 
niets mededeelen. Hij vestigde voorts mijne aandacht op een plaats 
in „de Landbouw” van Festus (cf. Meter, Gesch. d. Botanik), van 
welk geschrift de Arabische vertaling waarschijnlijk uit de 9® of 
10® eeuw na Christus dateert (ed. Cairo, 1293, p. 143): 
„Om visch te dooden, die men niet vangen kan. Men neemt het 
middel dat in het lat. Judamilon heet en de plant mahizchredj . 
Deze worden vermengd, fijngemaakt en in de plassen geworpen, 
waarin de visschen zijn, dan sterven de visschen. En wanneer men de 
mathil-noot (metel, Datura) en de saikoran {Hyoscyamus) en de wortels 
van de wolfsbes {Eolanum nigrum) neemt en dooreenmengt en in de 
plassen werpt, dan worden de visschen bang en komen naar boven.” 
N®. 251 (BH). Verhascum nigrum L. spec. 178. 
N®. 249 (105 = 102). Verhascum Ternacha Hociist. (= F. phlo- 
moides L. 
Meded. PI. XXIX. 
8a 
