27 — 
a. Ontwikkelingsgeschiedenis. 
Wij willen bij onze bespreking uitgaan van het bekende oranje 
gele poeder, dat bij de meeste door Hemileia aangetaste bladeren 
aan den benedenkant der gele plekken gemakkelijk is waar te 
nemen. Wanneer men een weinig van dit poeder onder het 
mikroskoop bij vrij sterke vergrooting beschouwt, zal men zien, 
dat het uit kleine oranjegele lichaampjes bestaat, de zoogenoemde 
sporen, waarvan overigens de gedaante ook in de nieuwere 
publicaties, b. v. van Burck en Delacroix niet geheel juist is be¬ 
schreven. Wel is waar wordt door deze natuuronderzoekers 
opgegeven, dat de sporen van Hemileia aan den eenen kant 
glad en aan den anderen van wratachtige uitsteeksels voorzien 
zijn. Onderzoekt men echter de Hemileia-sporen bij sterke ver¬ 
grooting, dan zal men vinden, dat deze uitsteeksels geenszins 
alle dezelfde grootte bezitten, zooals dit ook volgens de door de 
genoemde autoren gegeven afbeeldingen het geval moest zijn. 
Integendeel zal men gemakkelijk kunnen waarnemen, dat de 
uitsteeksels aan de grens tusschen het gladde en het van wratjes 
voorzien gedeelte aanzienlijk groo- 
ter en tot eene soort van lijst ver- 
eenigd zijn, (fig. 18). Deze uitsteek¬ 
sels, die gewoonlijk in 1 — 2 puntjes 
uitloopen, bezitten eene lengte van 
c. 5 mik., terwijl de over den eenen 
kant der sporen verstrooide wratjes 
slechts c. 1,5 mik. lang zijn. 
Deze sporen zijn nu als voort¬ 
plantingsorganen aan te zien, die zooals de zaden van de hoogere 
planten zich van de moederplant losmaken en, onder daarvoor 
geschikte voor waarden gebracht, nieuwe schimmelplanten doen 
ontstaan. Men kan de sporen voor dit doel b. v. op een voor- 
werpglaasje op eenen kleinen druppel regenwater brengen, die 
echter om het toetreden van de noodige zuurstof niet te belem¬ 
meren, niet met een dekglaasje mag bedekt worden. Om dezelfde 
reden is het ook noodig, dat de sporen slechts op het water- 
Fig. 18. Sporen van Hemi¬ 
leia vastatrix, in front en van 
zijde ter gezien. 
