- 45 
124; evenals Lindau voor de daar besproken geslachten aangeeft, zal ook bij 
Hygrophila de schijnbare geleding van de haren wel aan de aanwezigheid van 
verdikkingslijsten toe te schrijven zijn. 
In Britsch-Indië worden aan den wortel zoowel als aan de zaden en de ver- 
dere bovenaardsche deelen van een andere soort van dit geslacht, Hygrophila 
spinosa T. And., diuretische eigenschappen toegekend, en deze daarom, ook door 
Europeesche geneesheeren, in sommige gevallen voorgeschreven, de inboorlingen 
wenden ook de asch der plant als diureticum aan 1). Volgens Watt (l.c.) wor- 
den van H. salicifolia de blaren als groente gegeten. 
In Pharmacogr. Ind. vindt men l.c. de afzondering van een cholesterine- 
achtige stof uit den wortel van H. spinosa beschreven. 
Het is mij niet bekend geworden, of ook hier te lande Hygrophila-aoOYien 
als diuretisch geneesmiddel worden beschouwd. Wel zag ik telor kodok, met 
water aangemengd, uitwendig bezigen als afkoelend middel op het hoofd, een 
praktische toepassing van de eigenschap der zaden om in de gelatineuze om- 
hulling een groote hoeveelheid vocht op te nemen. In gevallen, waar men in 
Europa «papt” met lijnmeel, ter bereiding van mosterdpap en derg., maakt men 
hier insgelijks wel gebruik van telor kodok. Naar mij verzekerd werd, bestaan 
in het Krawangsche aanplantingen van deze Hygrophila-soort. 
Van H. sp imsa liad ik geen materiaal tot mijn beschikking, wel een 
kleine quantiteit van H. ohovata en van H. salicifolia^ uit ’s Lands 
Plantentuin, terwijl telor kodok natuurlijk gemakkelijk was aan te 
schaffen. Deze zaden onderzocht ik in de eerste plaats. 
Door de zaden herhaaldelijk met water te schudden en uit te 
persen verkrijgt men een lichtbruine vloeistof, die, tot klein volume 
verdampt, met alkohol een grijsbruin neerslag levert, dat ten deele 
uit calciumphosfaat bestaat, ten deele met weinig water een slijmige 
vloeistof levert, die, na met verdund zoutzuur gekookt te zijn, reductie 
van Fehling’s proefvocht kan te weeg brengen. Er blijkt dus een soort 
van plantenslijm aanwezig te zijn, die waarschijnlijk in drogen staat 
het aankleven van de haren aan de zaadhuid veroorzaakt. In het 
Altraat na de praecipitatie met alkohol vond ik, behalve zouten, geen 
vermeldenswaardige bestanddeelen. 
De zaden — die, na met water behandeld te zijn, nog evenals 
te voren door de haren aaneenhechtten — , leverden omstreeks 25 ®/o 
olie ; slechts sporen alkaloïd en bitterstof konden worden aangetoond, 
het onderzoek naar organische stoffen leverde geen enkel meer 
belangrijk resultaat. 
1) Zie over een en ander Waring, Pharmacopoeia of India, 16‘J; Watt, Dict. IV, 316; Dïmock, 
Warden and IIoopek Pharmacogr. lud. III, 38 en Appendix, 191. 
