— 52 — 
dan bleef bij verdamping van den aether een aanmerkelijke hoeveel- 
heid gekristalliseerd, doch sterk gekleurd vasicine achter. 
Het met water gereinigde alkaloïd kan nu nog in een van zijn 
gemakkelijk kristalliseerbare zouten omgezet en daaruit weer vrij 
gemaakt werden. Ik kristalliseerde het hydrochloraat uit water om 
en sloeg het uit alkoholische oplossing met aether neer ; het praeci- 
pitaat werd in water opgenomen, overmaat van kaliloog toegevoegd 
en het vrije alkaloïd wederom met aether uitgeschud, waarop het 
bij verdamping van het oplosmiddel zich als onberispelijk witte kris- 
talkorst vertoonde. 
Het alkaloïd is bij de gewone temperatuur oplosbaar in ongeveer 
270 deelen water, bij verhitting aanmerkelijk gemakkelijker. Het 
wordt verder zeer weinig opgenomen door petroleumaether en door 
zwavelkoolstof, ook niet gemakkelijk in benzol, overvloedig in aether 
alkohol, aceton, chloroform, methylalkohol. Deze oplossingen ver- 
tonnen een sterk alkalische reactie tegenover lakmoes, zijn echter 
jegens phenolphtaleïne werkeloos, uitgenomen de oplossing in water : 
deze kleurt namelijk phenolphtaleïne zwak rood. Yoegt men daarna 
juist voldoende zuur toe om de kleur weg te nemen, dan is de 
reactie tegen lakmoes nog voorhanden. Alkohol bij de roode vloei- 
stof gevoegd, doet de kleur geheel verdwijnen. Deze verschijnselen 
zouden het gevolg kunnen zijn van de aanwezigheid van vrije 
ammonia. Ammonia is echter niet aanwezig; bij het koken eener 
waterige oplossing van het afgescheiden vasicine ontwikkelt zich 
geen spoor van alkalische damp. We moeten ons wellicht voorstel- 
len, dat een deel van het alkaloïd in het waterig vocht in een soort 
van dissociatie-toestand verkeert, en dat dientengevolge een sterk 
alkalische groep op phenolphtaleïne kan inwerken. 
Het alkaloïd verbrandde zonder asch achter te laten en zonder 
dat een bijzondere reuk optrad; ook bij verhitting met water of 
met kaliloog wordt geen reuk waargenomen en ontwijken geen 
alkalische dampen. In een capillair buisje verhit, begint het bij 120® 
a 130® zich bruin te kleuren, met violette tint; bij 160*^ vormt het 
een donkerbruine, bijna zwarte massa, die eenige graden hooger 
smelt. 
De verbindingen van vasicine met zuren, zoowel anorganische als 
