— 56 — 
De toxiciteit van vasicine zelf voor visschen werd nu insgelijks 
beproefd. Een oplossing van het vrije alkaloïd — 1 : 5000 — was 
voldoende om een visch onder dezelfde verschijnselen en in een slechts 
weinig langer tijdsverloop te dooden als het bovenvermelde infuus 
1 : 50. Maar wanneer een oplossing van gelijke sterkte nauwkeurig 
geneutraliseerd werd, was het resultaat geheel anders; wel waren 
onrustige bewegingen ontwijfelbare kenteekenen van vergiftiging en 
werd het proefdier den volgenden dag dood gevonden, doch een uur 
na den aanvang van het experiment zwom het nog in normale hou- 
ding rond. Bij een uit de bladeren bereid infuus werd nu een 
gelijksoortig verschil in werkzaamheid geobserveerd, naargelang dit 
al of niet vooraf geneutraliseerd was. In een geneutraliseerd infuus — 
1 : 50 — duurde het een half uur eer een visch zich op den rug 
wentelde ; wat het resultaat was van een vloeistof van gelijke con- 
centratie, doch zonder toevoeging van zuur, is in het voorafgaande 
behandeld. In beide gevallen, bij het infuus en bij het alkaloïd, is 
het blijkbaar de alkaliciteit van het water, die voor de visschen in 
de eerste plaats verderfelijk is, doordat hun ademhalingsorganen 
onophoudelijk in onmiddellijke aanraking zijn met de vloeistof, en de 
respiratie daardoor dus terstond wordt aangedaan. 
Quantitatief moet de werking op visschen dan in belangrijke mate 
afhankelijk zijn van de hoeveelheid alkaloïd, die in vrijen toestand 
in het kruid wordt aangetroffen. Om die hoeveelheid bij benadering 
te leeren kennen werd de volgende weg ingeslagen. Vooreerst werd 
nagegaan, hoeveel zuur het vasicine ter neutralisatie vereischt, en 
hiertoe een afgewogen hoeveelheid alkaloïd in een bekend volume 
ï/j -normaal oxaalzuur opgelost en met natronloog van vooraf 
vastgestelde concentratie teruggetitreerd, met lakmoestinctuur als 
indicator. Het resultaat was, dat 100 mgr. vasicine correspondeerde 
met 6,4 c.c. oxaalzuuroplossing. Vervolgens werd 20 gram gedroogd 
bladpoeder met aether herhaaldelijk uitgekookt, van de verzamelde 
tincturen de aether voor een deel afgedestilleerd en het restant met 
100 c.c. i/g o -normaal oxaalzuur geschud, om, nadat de beide lagen 
zich voldoende hadden gescheiden, een deel van het waterig vocht — 33 
c.c. — af te zonderen en met alkalioplossing te titreeren. De nog 
aanwezige hoeveelheid vrij zuur stond gelijk met 27 c.c. ^/g^-norm. 
