iiO — 
Het alkaloïd verbrandde zonder asch achter te laten. Het lost 
in de gebruikelijke vloeistoffen gemakkelijk op (weinig in petroleum- 
aether en in zwavelkoostof), is onoplosbaar in alkaliën. Uit zijn 
oplossingen in zuur water wordt het zoowel door koolzure als door 
bijtende soda neergeslagen. Typische reacties met sterke zuren 
werden niet waargenomen. Tegenover de gewone alkaloïdreactieven 
is de gevoeligheid gering. Bij een concentratie van 1 : 100 geven 
Mayer’s reagens, ioodioodkalium, tannine, goudchloride, phosfowol- 
framzuur flinke neerslagen, pikrinezuur en phosfomolybdas ammonicus 
zwak, platinachloride, kwikchloride, phosfostibiumzuur geen troebe- 
ling. Aan identiteit van de base met die van Justicia Adhatoda 
kan wel niet gedacht worden. 
De pharmakologische werking van het alkaloïd is niet zeer krachtig. 
Een neutrale oplossing van 10 mgr., bij een pad geïnjicieerd, ver- 
oorzaakte onrustige bewegingen en verhoogde reflexprikkelbaarheid, 
terwijl de huid met een taaie slij maf scheiding bedekt werd; de 
verschijnselen verdwenen allengs geheel en al. Na toediening van 
een dubbel zoo groote dosis lag een pad spoedig als verlamd 
ter neer en liet zich op den rug keeren ; de reflexprikkelbaarheid 
bleef echter behouden, bij aanraking van de pooten werden deze 
bijgetrokken. Het stadium van machteloosheid is overigens van 
korten duur, na eenigen tijd richt het dier zich uit de rugligging 
op en is weldra geheel hersteld. De sterke huidafscheiding, die 
na de geringe dosis viel op te merken, werd hier, en ook bij grootere 
giften, niet in die mate geobserveerd. 
Injectie van 50 mgr. geeft, in sterkere mate, dezelfde symptomen. 
Op den buik liggende, kan het dier zich niet voortbewegen, op 
den rug liggende, blijft het in die houding; daarentegen gaat de 
reflexprikkelbaarheid geenszins verloren, de pad blijft ook op zwakke 
aanraking van de ledematen goed reageeren. Na een dag is de 
toestand in zooverre veranderd, dat het dier zich met moeite uit 
de rugligging weet op te werken; daarna herkrijgt het spoedig het 
normale gebruik van zijn ledematen. 
Het ongestoord blijven van de reflexprikkelbaarheid bij het teloor 
gaan van het vermogen tot willekeurige beweging wijst er op, dat 
het speciaal de hersenen zijn, die door het vergift worden aangetast. 
