— 66 — 
op de kelkbladeren, kleine prismatische kristalletjes van calcinmoxalaat in het 
merg, en ten slotte de merkwaardige «rhaphidinen” («Nadelzellen’'), door Rus- 
sow 1) en Vesque 2) in het phloeëmgedeelte van sommige Acanthacee'én aan- 
getroffen. In hoofdzaak dezelfde bijzonderheden zijn zeer onlangs in de Chemiker 
Zeitung behandeld. 3) 
Gegevens omtrent de bestanddeelen der plant ontbreken nagenoeg geheel. 
Slechts vindt men bij Flückiger and Hanbury (l.c.) aangeteekend, dat de 
bittere smaak toe te schrijven schijnt aan een niet-alkaloidisch beginsel, dat 
door tannine kan worden neergeslagen; de asch wordt daar gezegd, een aan- 
zienlijke hoeveelheid chloornatrium te bevatten. 
Het onderzoek naar de aanwezigheid van alkaloïd gaf mij niet 
geheel negatief resultaat. Wanneer versche bladeren gekneusd, met 
gebluschte kalk gemengd, en in een stroom van waterdamp aan 
destillatie onderworpen worden, en men verdampt vervolgens het 
destillaat met een weinig zoutzuur tot een geringe rest, dan geeft 
deze enkele alkaloïdreactiën, nl. troebeling met ioodioodkalium, neer- 
slag, uit octaëdrische kristallen bestaande, met platinachloride, zwaar 
amorph praecipitaat met phosfowolframzuur, flink amorph neerslag 
met phosfoantimoonzuur. Alkalisch gemaakt, geeft de vloeistof sterken 
trimethylaminereuk, terwijl het nabijbrengen van zoutzuurdamp 
nevels doet ontstaan. Er is dus een vluchtige basische verbinding, 
hetzij als zoodanig in de plant aanwezig, hetzij bij de bewerking 
ontstaan. Werd het destillaat uit 50 gram versche bladeren met water 
tot 500 c.c. verdund, en een visch in deze vloeistof gebracht, dan 
vertoonde het dier geenerlei intoxicatie- verschijnselen. Beduidende 
giftige werking schijnt de basische stof dus niet te bezitten. Yast 
alkaloïd kon niet worden afgezonderd. 
Daarentegen slaagde ik er gemakkelijk in, het bittere beginsel 
uit het kruid af te scheiden. Doelmatig is daartoe de volgende 
methode. Het gestampte, versche of droge kruid wordt met water 
eenige malen uitgekookt, waardoor het zijn bitteren smaak geheel 
en al afstaat, de waterige vloeistof verdampt men totdat haar 
gewicht b. v. 1*/^ maal het gewicht van de verwerkte grondstof 
bedraagt, en laat haar nu eenige dagen staan. Er wordt dan een 
belangrijk, amorph, weinig gekleurd bezinksel gevormd. Dit afge- 
1) Dorpater Natiirf. Gesellsch. 1880, 308; Bot. Cbl. 1881. V, 365. 
2) Ann. d. sc. nat. botan. 1881, XI, 181. 
3) Chemiker Ztg. 1896, 324. 
