29 — 
gering ; de met kokend water verkregen vloeistof wordt, na toevoe- 
ging van zoutzuur gekookt, troebel, door aether verdwijnt de troe- 
beling. In alkohol en in ijsazijn is de bitterstof gemakkelijk oplos- 
baar, weinig echter in aether en in chloroform. Een oplossing in 
alkohol wordt met ijzerchloride geel, geeft met loodacetaat een 
allengs toenemende troebeling, met koperacetaat terstond een aan- 
zienlijk neerslag, verschillende andere metaalzouten gaven geen 
praecipitaat. Natriumcarbonaatoplossing neemt de stof moeielijk op, 
natronloog gemakkelijk. Glucosidische eigenschappen zijn, als boven 
reeds aangestipt werd, niet aanwezig. 
De onoplosbaarheid in water stond aan toxicologische proeven 
met het geïsoleerde lichaam in den weg. Echter zal dit hoogstwaar- 
schijnlijk niet belangrijk giftig zijn, zooals daaruit valt op te maken, 
dat in een waterig afkooksel van den drogen bast 10:500 visschen 
geruimen tijd blijven leven. 
Andere proeven, met dezen bast en met de bladeren der zelfde 
plant genomen, leidden niet tot vermeldenswaardige resultaten. 
Chionanthus montana BI. 
De bladeren werden onderzocht. Een met spiritus bereid aftreksel 
werd met magnesiumoxyde tot droog verdampt, de terugblijvende 
massa met azijnaether uitgekookt, waarin een weinig bitterstof wordt 
opgenonien, die zich in de meeste opzichten gedraagt als de bitterstof, 
uit Linociera macrocarpa verkregen, doch in spiritueuze oplossing 
ook met lood- en koperacetaat geen neerslagen geeft. Behalve sporen 
alkaloïd werd overigens niets bijzonders gevonden. 
Een decoct van de blaren 10: 500 is voor visschen niet giftig. 
Olea glandulifera Wall. 
In Pharmacogr. indica 1) vindt men aangeteekend, dat de bast van dezen 
boom quercetine bevat, benevens een bitter glucosied. 
Een aftreksel van de bladeren is door belangrijk looizuurgehalte 
toxisch voor visschen, doch wordt het looizuur door loodacetaat 
1) Dïmock, Wakdjen and Uooper, Phamacographia indica II, 379. 
