— 17 — 
kon geëxtraheerd worden, terwijl een vervolgens bereid spiritueus 
extract door behandelen met water, alkalisch maken en schudden 
met chloroform een geringe rest leverde, welke voldoende was om, 
bij een kleinen pad in neutrale oplossing ingespoten, de gewone 
verschijnselen van spigeliïne-vergiftiging, met lethalen afloop, in het 
leven te roepen. Op gelijke wijze werd ook in den vruchtwand 
een spigeliïne-gehalte geconstateerd Het rhizoom — als hier van 
een rhizoom sprake kan zijn — werd niet aan een afzonderlijk on- 
derzoek onderworpen. Bij de plantjes, die ik tot mijn beschikking 
had, was de onderaardsche stengel weinig ontwikkeld en waren 
slechts zeer fijne nevenworteltjes aanwezig. Het is overigens ook 
weinig waarschijnlijk, dat een eenjarig kruid in het rhizoom geheel 
aparte werkzame beginsels zou huisvesten ; volgens Dujardïn- 
Beaumetz e. a. wordt de plant dan ook, als boven vermeld, in haar 
geheel gebezigd. 
Fagraea imperialis Miq. 
De chemie van het geslacht Fagraea Thunb., dat in Ned.-Indië een groot 
aantal soorten telt, is, naar ik meen, nog niet bestudeerd. Men treft er geen 
belangrijke geneesmiddelen of giftplanten onder aan; echter is de sterk bittere 
smaak, die aan verschillende deelen van deze Loganiaceën eigen is, een aansporing 
tot chemisch onderzoek. De Fagraea’ s zijn heesters — vaak klimmende heesters — 
of hoornen, waaronder zeer sierlijke, zooals vooral F. imperialis^ die, in bloei 
staande, door haar reusachtige witte bloemen onmiddellijk de aandacht trekt. 
Yan laatstbedoelde soort werden in de eerste plaats de vruchten 
onderzocht, welke de grootte, en ook vrij wel den vorm hebben 
van kleine papaja’s. Onder de witte, perkamentachtige opperhuid, 
welke gemakkelijk kan af gescheurd worden, bevindt zich een witte 
kaoetsjoeklaag. Het vruchtvleesch, dat door deze laag onmiddellijk 
omsloten wordt, bezit weinig smaak, doch de gele pulpa in het 
binnenste, waarin de talrijke zaden liggen, smaakt zeer zoet en is 
tegelijkertijd intens bitter. 
Ten einde het bitter bestanddeel van de pulpa af te zonderen, wordt 
het moes met water eenige malon aangeroerd en gecoleerd, waardoor 
ten slotte bijna niets dan de zaden achterblijft. Bij de opalesceerende vloei- 
stof voegt men nu een overmaat van basisch loodacetaat ; het neerslag 
bevat dan noch bittere zelfstandigheid in aanmerkelijke hoeveelheid, 
Med. PI. XYHI. 2 
