— 14 — 
geruimen tijd heeft uitgeoefend, kan blijkbaar de intoxicatie door 
het spigeliïne niet tot ontwikkeling komen. Injicieert men echter 
tegelijkertijd een geringere, op zich zelf niet doodelijke dosis curare 
en 1 mgr. spigeliïne, dan is wel is waar in de eerste periode alge- 
heele verlamming het gevolg — uitgenomen ter plaatse van de 
inspuiting — , alsof curare alléén was toegediend, doch na verloop 
van tijd begint de algemeene werking van het spigeliïne zich te 
openbaren : de ledematen worden langzamerhand krampachtig gestrekt 
in plaats van verslapt neer te liggen, de huid onder de kin wordt 
ingetrokken, de buikspierlaag gespannen en het lichaam haast recht- 
hoekig voorover gebogen alsof géén curare was aangewend; echter 
blyven de uiteinden van de achterpooten nog langen tijd slap. 
Een doodelijke dosis curare met 1 mgr. spigeliïne tegelijkertijd 
gegeven, deed, behalve lokaal, geen kramp meer in de ledematen 
ontstaan ; deze bleven verslapt tengevolge van de curare-vergiftiging ; 
toch bleef ook hier de protonus ten slotte niet uit. 
De beide vergiften strijden blijkbaar om den voorrang, en de 
aard van het uiterlijk effect is van de verhouding der aangewende 
quantiteiten afhankelijk. Want, al tasten zij verschillende gedeelten 
van het zenuwstelsel aan, in hun uitwendig zichtbare symptomen 
zijn zij als antagonisten te beschouwen, evenals dat met curare en 
strychnine het geval is, en de indirecte gevolgen, die de toediening 
van het ééne voor het spierstelsel heeft, worden door het andere 
bestreden. 
De geringste doodelijke dosis van spigeliïne voor padden is onge- 
twijfeld aanmerkelijk lager dan mgr.; ik kan die dosis echter niet 
aangeven. Nadat de boven beschreven en enkele andere proeven geno- 
men waren, wilde ik namelijk trachten, het alkaloïd verder te zuiveren, 
en begon met het in spiritueuze oplossing met dierlijke kool te behande 
len, nadat gebleken was, dat zoodoende de kleur van het praeparaat 
voor een goed deel kon worden weggenomen. Maar de verdampings- 
rest van de dus behandelde spiritueuze vloeistof was in zoutzuur- 
houdend water verre van volledig oplosbaar; het alkaloïd scheen 
dus ontleding te hebben ondergaan, de toxicitiet was dan ook aanmer- 
kelijk minder geworden: het oplosbare uit mgr. gaf bij een 
pad geen lokale kramp, terwijl de algemeene verschijnselen eerst 
