— 7 — 
Quant a la spigéline, elle n’ est pas encore entrée dans la thérapeutique.” 
Aangaande Spigelia anthelmia vermeldt D. B. het volgende; 
dS. anthelmia L. {Anthelmia grandijiora P. Br,). La Brinvillière, Brinvilliers, 
ainsi nommée paree que la célèbre empoissonneuse marquise de Brinvilliers 
r employait dans un hut criminel, est une plante annuelle de 1’ Amérique 
équinoxiale et souvent cultivée dans nos serres Cette plante est inscrite 
au Codex, qui recommande de 1’ employer fleurie et entière. Elle représente les 
mêmes propriétés que la précédente, mais parait étre plus toxique. On 1’ emploie 
aussi aux Antilles et au Brésil comme vermifuge.” 
Flücktger en Hanbury 1) deelen aangaande samenstelling en werking van 
Sp. marylandica o. a. het volgende mede : «Feneuille asserts that the drug yields 
a little essential oil. The experiments of Bureau show that spigelia acts on 
rabbits and other animals as a narcotio-acrid poison”. stillé meent, dat het 
vermogen van Spigelia om ascariden uit te drijven waarschijnlijk overschat is. 
In sommige streken van Engeland wordt de wortel als huismiddel gebezigd. 
Volgens Maintz 2) was in den Amerikaanschen handel eerst het rhizoom 
van Sp. anthelmia j later ook dat van Sp. marylandica, doch zouden beide thans 
meestal door de wortels van Phlox-^ooiA^n vervangen zijn; de laatste worden 
dan onder den naam van Spigelia-w oviAs verkocht en schijnen gelijksoortige 
eigenschappen te bezitten. 
Ook andere species, Sp. glabrata Mart. en Sp. Fiemingiana Cham. et SCHL., 
worden in de Flora bras. als wormmiddelen genoemd. Betreffende de bestand- 
deelen van Sp. anthelmia vindt men daar nog aangegeven, dat Madianna uit 
den wortel, behalve vet, was, hars, onschadelijke extractiefstoffen enz., een 
weeke hars, die hij spigeline noemt, zou afgezonderd hebben, welk spigeline 
in l zeer geringe dosis doodelijk zijn zou. Dezelfde bestanddeelen, buitendien 
nog vluchtige olie, zou hij hebben aangetroffen in bet kruid, doch niet het 
spigeline, het toxisch beginsel. 
Het is mij niet bekend, dat er latere publicaties over dit onderwerp bestaan. 
De hier aangevoerde gegevens nu stemmen niet voldoende met elkander overeen, 
zoodat een hernieuwd onderzoek mij wenschelijk voorkwam. 
In de eerste plaats diende te worden nagegaan, of bij de 
overbrenging van Amerika naar onzen archipel de gevaarlijke 
eigenschappen van het kruid zijn behouden gebleven; het 
tegendeel was niet ondenkbaar. Inderdaad bleek een decoct of 
maceratie van de versche of gedroogde plant bij voldoende 
concentratie doodelijk voor daarin gebrachte visschen, al was de giftig- 
heid niet zeer belangrijk. In een colatuur van 500 c. c., uit 2 gram 
versch kruid verkregen, bleef een visch langer dan een dag leven ; 
een vloeistof uit gedroogd materiaal 1:300 bereid, deed duidelijk 
1) El. and Hanb., Pharmacogaphia, 433. 
2) Jahresber. d. Pharm. 1883—84, 174. 
