— 69 — 
want zelfs met sterke natronloog moet eenige minuten achtereen gekookt 
worden voordat ook maar een zeer zwak gele kleur optreedt, terwijl 
men ook dan nog door schudden met azijnaether de stof weer groo- 
tendeels en in onveranderden staat kan afzonderen. 
In een capillair buisje verhit, smelt de bitterstof niet zonder 
ontleding. Bij 160® ongeveer begint een bruine kleur op te treden, 
die bij hooger temperatuur gaandeweg donkerder wordt ; weinig boven 
200o wordt dan de massa vloeibaar, nauwkeurig was dit punt niet 
waar te nemen. 
In een verzadigde waterige oplossing van andrographid wordt door 
basisch loodacetaat eenige troebeling teweeggebracht, echter niet 
door normaal loodacetaat, evenmin door verschillende andere zouten 
van zware metalen. In alkalische zilveroplossing doet andrographid 
na eenig staan reductie intreden. Tannineoplossing geeft geen 
praecipitaat. Wel wordt in een — eenigszins geconcentreerd — An- 
dro^rapkis-decoct door looizuur een andrographid-houdend neerslag 
veroorzaakt; maar het bezinksel, dat zonder toevoeging van looizuur 
op den duur in een vloeistof van gelijke concentratie ontstaat, scheen 
mij niet belangrijk geringer toe, zoodat het de vraag is, of wel inder- 
daad, naar Flückiger aangeeft (zie blz. 66), van een verbinding 
van tannine met het bitter bestanddeel kan worden gesproken, en 
niet veeleer het looizuur alleen werkzaam is door het neerslaan van 
stoffen, die den belangrijken overmaat van andrographid aanvanke- 
lijk in oplossing doen blijven. 
Sterk zwavelzuur lost andrographid vrij gemakkelijk op, tot een 
oranje gekleurde vloeistof, welke allengs verbleekt en ten laatste 
geheel ontkleurd wordt, terwijl een geringe witte opalescentie 
ontstaat. Verhit men met sterk zwavelzuur, dan wordt de oranje 
gekleurde vloeistof bruinrood, daarna steeds donkerder en ondoorzichtig. 
Zwavelzuur met vanadinezuur-ammonium geeft een wankleurige 
vloeistof, waaruit zich op den duur een wankleurig bezinksel afzet, 
terwijl de bovenstaande oplossing kleurloos is. 
Zwavelzuur met ceriumoxyde levert een purperkleurige oplossing ; 
deze wordt langzamerhand lila. 
Met Fröhde ’s reagens ontstaat een oranjekleurige oplossing, die 
weldra olijfkleurig en vervolgens groen wordt, of, wanneer een over- 
