— 80 — 
dat intens bitter smaakt. Dit werd verwijderd en nu verder tot een 
geschikt volume geconcentreerd en met FEHLma’s vloeistof geti- 
treerd. Op glucose berekend, werd slechts 0,165 gram suiker 
geconstateerd. 
Het onoplosbare splitsingsproduct werd na volledig uitgewasschen 
te zijn, bij 100° tot constant gewicht gedroogd, waardoor het van 
buiten een donkere kleur aanneemt; het gewicht bedroeg 1,036 
gram. Daar echter dit praeparaat nog belangrijk bitter smaakte, 
werd aangenomen, dat de splitsing nog niet was afgeloopen, en 
daarom de stof fijngewreven en nogmaals op gelijke wijze als boven 
beschreven aan de inwerking van spiritueus zoutzuur onderworpen. 
Evenals vroeger werd ook nu eenig verlies geleden door de vorming 
van een weinig zwarte, kleverige stof. Na het uitgieten in water depo- 
neerde het filtraat bij verdamping wederom een kleine hoeveelheid 
bitter bezinksel, terwijl de quantiteit afgesplitste suiker zéér gering 
was, te weinig voor nauwkeurige bepaling. Het neerslag, bij het 
uitgieten in water verkregen, woog na droging 0,908 gram. Ook 
thans was de bittere smaak nog niet geheel verdwenen. Noemen we 
deze stof voorloopig curangaegenine. 
Het behoeft geen betoog, dat uit deze proef weinig stelligs valt 
af te leiden betreffende het verloop van de splitsing van het glucosied. 
De gevormde ontledingsproducten, voor zoover ze konden gewogen 
worden, maken te zamen ter nauwernood 55 ^/o uit van de verwerkte 
hoeveelheid curangine. Nevenproducten, bij de koking ontstaan, gingen 
verloren, en bittere, dus waarschijnlijke nog niet of onvoldoende 
ontlede stof moest verwaarloosd worden. Ook scheen ten slotte de 
reactie nog niet geheel afgeloopen te zijn, daar het onoplosbare 
splitsingsproduct nog niet vrij was van bitteren smaak. Wat de 
suiker betreft, zonder twijfel zal deze bij het langdurig koken met 
8 ®/o HCl houdenden spiritus door secundaire ontleding belangrijk 
afgenomen zijn, en dus voor een groot deel aansprakelijk moeten 
worden gesteld voor het te kort in de gevonden splitsingsproducten. 
Wanneer, nadat op de boven beschreven wijze curangine gesplitst en 
de vloeistof in water uitgegoten was, uit het filtraat door middel 
van zilvercarbonaat het zoutzuur weggenomen en de vloeistof daarna 
verdampt werd, dan bleef een bruine, zoetachtig en bitter smakende. 
