— 85 — 
Aan het uiterlijk zijn deze intens hittere rhizomen niet raoeielijk te herkennen. 
Ze zijn uitwendig licht grijsbruin van kleur en vertoonen eenige onregelmatig 
v.erloopende overlangsche kammen, welke echter bij versche exemplaren ontbreken 
en eerst bij het drogen ontstaan Van afstand tot afstand vindt men dwarsche 
groeven, die vooral bij dikkere wortels op den voorgrond treden kunnen. Ze 
vormen daar somtijds diepe insnoeringen, die ter plaatse waar de vaak gi illig 
gekronkelde wortel van richting verandert, om een groot deel van den omtrek 
heen loopen, zoodat het uiterlijk min of meer aan dat van Ipecacuanha doet 
denken. Bij de jonge wortels, die slechts een geringe dikte bezitten, zijn deze 
dwarsche groeven niet of nauwelijks waar te nemen, 
In verschen staat is de wortel van binnen wit, vleezig en saprijk, gedroogd 
geeft hij een vuilwitte doorsnee en is bij het snijden was- of hoornachtig, 
volstrekt niet vezelig. Men merkt in de doorsnede met het bloote oog enkele 
smalle, donkere, radiair verloopende strepen op, de vaatbundels, van welke men 
alleen de belangrijkste in het midden ziet samenkomen. 
Wat betreft de structuur, zooals die onder het mikroskoop wordt geobser- 
veerd, is vooral gewichtig de in het schorsparenchym, dicht onder de kurklaag 
aanwezige, ononderbroken ring van helder ge l gekleurde steencellen, welks 
breedte van 1 tot 3 cellen afwisselt. Binnen die steencellenrij treft men nog 
een dunne schorslaag aan, begrensd door een breeden cambiumring. Zoowel 
hetgeen binnen dat cambium ligt als de schors bestaat in hoofdzaak uit een 
dicht, amylumrijk parenchym. De in dit parenchym gelegen, smalle vaatbun- 
delstrengen bestaan, wat het houtgedeelte aangaat, uit, ten deele zeer wijde, 
reeds met het bloote oog zichtbare vaten, van houtvezels omgeven en gerang- 
schikt tot radiaire, slechts één of weinige vaten breede rijen die door kortere 
of langere einden houtparenchym onderbroken of naar het midden toe afgesloten 
worden. Alleen de meest ontwikkelde strengen vereenigen zich in het centrum. 
Buiten het cambium vindt men een onbeduidend bastgededte. Op een lengte- 
doorsnee blijkt, dat de vaatbundel strengen vaak een sterk gekronkeld verloop 
hebben, wat trouwens bij de droge wortels reeds van buiten valt waar te nemen 
aan de onregelmatige lijnen, die door de overlangsche kammen gevormd worden ; 
want die kammen correspondeeren met de vaatbundelstrengen. 
De structuur, zooals die hier beschreven is, is die van oudere Avortels, in 
een jeugdig stadium treden de vaten veel meer op den voorgrond tegenover 
het parenchym, dat zich blijkbaar eerst seci ndair zoo aanzienlijk ontwikkelt. 
Jonge wortels zijn dan ook taaier. Ze missen de kronkelingen, die, tengevolge 
van weerstand in den bodem bij den snellen groei ontstaan, in de dikke 
parenchymateuze deelen gefixeerd worden, en ze missen zoodoende ook na het 
drogen de dwarsche groeven, van welke boven gewag gemaakt werd. 
Deze tjintjaoe'’ nu heeft als geneesmiddel, vooral bij Chineezen, een 
zekere reputatie. Hij wordt o.a. tegen buikjiijn en maagjujn gebezigd, doch 
moet vooraf een omslachtige bewerking ondergaan. Fijn gesneden zijnde, 
moet bij 'eerst 40 dagen lang in — dagelijks ververschte — urine macereeren, 
wordt na deze, in onze oogen minder smakelijke, behandeling nog een maand 
lang in arak getrokken en daarna gedroogd en gestamjit. Eerst nu is hij 
voor het gebruik gereed. Men overgiet het poeder — somtijds nog met gember 
vermengd — met kokend water, laat afkoelen en nuttigt alles gezamenlijk. 
