— 86 — 
Evenals koen tao tjao dient de wortel verdei- tot het maken van ))obat 
kapoekoel” (zie blz. 74), hetzij zonder toevoeging van andere ingrediënten, in 
welk geval men den arak drinkt, met welken do in urine geweekte wortel 
is. geëxtraheerd, hetzij — alweer na voorafgaande maceratie met urine — in 
vereeniging met een gelijk (|uantum koen tao tjao, en verder met granaat- 
wortelbast en het kruitl van Oxalis corniculatu, van welk mengsel door trekken 
met arak de tot artsenij bestemde tinctuur wordt verkregen. 
Deze voorschriften zijn speciaal onder Chineezen in zwang. Inlanders beschouwen 
den tjintjaoe-wortel als middel tegen koorts en bereiden hem als zoodanig op 
eenvoudiger wijze toe; hij wordt fijngesneden, met water gekookt, geperst en 
het dus vervaardigde drankje ingenomen. 
Behalve de hier liesproken wortel bestaat er nog een andere, die den 
naam ^,tjintjaoe^^ draagt, ter onderscheiding van den vorigen ^^tjintjaoe minjak''’ 
geheeten. Ook deze is zeer bitter van smaak, doch het uiterlijk wijkt in veel 
opzichten af van dat van zijn naamgenoot. Ik heb van dien wortel slechts één, 
gedroogd, exemplaar kunnen machtig worden. Dit is uitwendig nagenoeg 
zwart, door overlangsche, eenigszins spiralig verloopende kammen rimpelig, 
aan het boveneind raapvormig aangezwollen tot een dikte van 21/2 cM., en 
loopt naar beneden toe geleidelijk dun uit; in de dwarsrichting bemerkt men 
slechts dunne groefjes. Op doorsnee blijkt ook hier het houtweefsel voor een 
groot deel uit parenchym gevormd. De wigvormige vaatbundelstrengen, die 
men hierin aantreft, komen niet in het midden samen; het centrum is inge- 
nomen door een parenchymateus merg. De schors is zeer rijk aan steencellen, 
die deels in onregelmatige groepen verspreid liggen, deels gerangschikt zijn 
tot een 3 a 4 lagen breeden, onafgebroken ring, welke de schors aan de 
binnenzijde begrenst en van het phloëem afsluit. Ook in het laatstbedoeld 
weefsel treft men enkele groepen van steencellen aan ; het is voorts in hoofd- 
zaak opgebouwd uit parenchym, waarin hier en daar, tegenover de vaatbun- 
delstrengen van het hout, wigvormige bastbundels liggen. Deze bundels 
bestaan uit bastvezels, die zoodanig gegroepeerd zijn, dat ze een naar binnen 
geopenden hoek vormen; ze omsluiten eenig parenchym, dat aan de centrale 
zijde door zgn. hoornprosenchym (samengedrukte zeefvaten) begrensd is. De 
structuur van dit rhizoom vertoont dus, dus, bij zekere overeenkomst, belangrijke 
punten van verschil met den boven geschetsten wortel. 
Chineezen verwerken akar tjintjaoe minjak op gelijke wijze tot medicijn 
als hiervoren beschreven werd. Als geneesmiddel tegen koorts, buikpijn, 
benauwdheid wordt hij echter nog oj) geheel bijzondere wijze toebereid. Men 
holt hem dan gedeeltelijk uit en stopt de opening vol met het résidu, dat van 
gerookt opium achterblijft; de wortel wordt dan gedroogd, in stukken gesneden, 
gestampt en vervolgens met water gemengd en gemacereerd, waarop de brei 
in haar geheel genuttigd wordt. 
Eindelijk wordt met den naam , ^tjintjaoe" nog een derde plant bestem- 
peld. Ook deze vindt toepassing in de geneeskunde : een waterig decoct 
van het kruid drinkt men tegen heeschheid, alsmede tegen bloeddiarhee. 
Dit kruid, dat gedroogd in den handel voorkomt en dan nagenoeg zwart ziet, 
wordt als , ^tjintjaoe hitam” — ))hitam” beteekent zwart — onderscheiden van 
de reeds beschreven planten, welke beide als ^^tjintjaoe hidjoe" — ))hidjoe’ 
