— 21 — 
opgaaf afkomstig van Rah. philippinensis Pl., en tot zijn beschikking 
gesteld door Dr. van Eeden, Directeur van het Koloniaal Museum te 
Haarlem. Als resultaat van dit, wegens gebrek aan voldoend materiaal 
slechts voorloopig, onderzoek, kon weldra aan Dr. van Eeden gemeld 
worden, „dat Eahelaisia-ha,st één enkel zeer giftig glucoside bevat, dat, 
evenals digitaline, antiarine e. a. op het hart werkt, derhalve een stof, 
welke tot de z.g. digitaline-groep kan worden gerekend.” 
Voor een meer uitvoerig onderzoek bekwam Plugge 1700 gram Bahelaisia- 
bast van Dr. Schadenberg te Manila. Uit dit materiaal werd het toxisch 
beginsel afgezonderd. Plugge deelt dienaangaande het volgende mede: 
Bereiding. Daartoe werden 1500 gram grof poeder van den bast 
6-maal uitgetrokken met water en de vereenigde en door uitdamping 
in het luchtledig geconcentreerde vochten door praecipitatie met neutraal 
en basisch loodacetaat gezuiverd. Het kleurlooze filtraat werd vervolgens 
door praecipitatie met natriumphosphaat van overvloedig lood bevrijd en 
daarna door indamping in vacuo tot een klein volumen teruggebracht. 
Door herhaalde (24-maal) uitschudding met chloroform werd een gedeelte 
van de giftige stof aan de stroop onttrokken. Door deze laatste met 
zuiver zand in te drogen, verkreeg ik een poeder, dat nu nog geruimen 
tijd in een Soxhlet-apparaat met chloroform werd uitgetrokken, waarbij 
ik nog een gedeelte van het gift isoleerde, zonder evenwel alles aan het 
poeder te onttrekken waarvan het waterig infuus nog altijd zeer giftig 
bleek te werken. 
Eigenschappen. Terwijl de resten van de eerste uitschuddingen met 
chloroform nog onzuiverheden naast het rabelaisine bevatten en als 
amorphe, eenigszins geelgekleurde stof terug bleef, waren de resten van 
latere uitschuddingen volkomen kleurloos en vertoonden deze neiging 
tot kristallisatie. In een der kristalliseerbakjes, dat eenigen tijd in een 
exsiccator was geplaatst, vertoonde de teruggebleven massa talrijke lange, 
dunne kristalnaalden. Liet ik het bakje eenigen tijd onbedekt aan de 
lucht staan, dan vervloeiden deze, in water zoo gemakkelijk oplosbare, 
kristalnaalden weer. Door het negatief resultaat van de proef van Las- 
SAiGNE werd aangetoond, dat de stof stikstofvrij is. Door verhitting van 
de heldere oplossing in water met verdund zwavelzuur, werd die vloeistof 
troebel en leverde, na neutralisatie met natronloog en koken met Fehling’s 
proefvocht, een rood praecipitaat van koperoxydule. Ook door verhitting 
van de Eabelaisine-oplossing met natronloog, waarbij de vloeistof vrij 
intensief geel werd gekleurd, had een splitsing plaats, zoodat zij verder 
het koperproefvocht reduceerde. 
Uit deze verhouding, in verband met eenige hieronder vermelde kleurreac- 
ties, meen ik te mogen besluiten, dat rabelaisine een stikstofvrij glucoside is.” 
Een aantal kleurreacties van het zuivere rabelaisine worden verder door 
