— 23 — 
Dikte 7 mM. Buitenvlakte grijs; waar ze niet door lichenen be- 
dekt is, glimmend. Smalle of breedere groeven verloopen onregel- 
matig in overlangsche richting, terwijl het geheel door oppervlakkige 
oneffenheden een zwak gegolfd voorkomen verkrijgt. Op dwars- 
doorsnede merkt men reeds makroskopisch duidelijk drie verschil- 
lende weefsels op, van welke het buitenste, omstreeks 0,6 mM. dik, 
helder geel ziet, terwijl het middelste en het binnenste, die in dikte 
niet veel verschillen, beide grijsroodbruin van kleur zijn, en zich 
gemakkelijk van elkaar laten scheiden en onderscheiden doordat 
de middelste laag brokkelig, de binnenste uiterst vezelig is. Het 
binnenvlak is glad, roodbruin, tengevolge van de vezelige structuur 
van den „binnenbast” dicht overlangs gestreept. Opgemerkt zij 
nog, dat de binnenzijde van de dunne, gele buitenste laag — welke 
zonder moeite in kleine fragmenten afgeschild kan worden — oranje- 
geel ziet. 
Van de drie bastdeelen bezit het binnenste een bitteren smaak 
en is tevens wat wrang, in veel mindere mate treft men deze 
eigenschappen aan bij de middellang, de buitenste is geheel smakeloos. 
De brokkeligheid of vezeligheid van de beide belangrijkste weef- 
sellagen maakt het vervaardigen van goede doorsneden voor mikro- 
skopisch onderzoek tamelijk lastig. Maceratie in glycerine vergemak- 
kelijkt de zaak, terwijl door het leggen van de coupes in chloral- 
hydraat voldoende duidelijke beelden kunnen verkregen worden. 
Men ziet dan in hoofdzaak het volgende : 
De gele buitenlaag bestaat geheel uit talrijke rijen van kurkcellen. 
Onder de kurk ligt een parenchymateus phelloderm, enkele cellenrijen 
dik — waarin hier en daar kristallen — , naar binnen toe gevolgd 
door het primaire schorsweefsel, dat slechts op enkele plaatsen nog 
parenchymcellen met onveranderden celwand bezit, terwijl van alle 
overige cellen de wand in meerdere of mindere mate verdikt, en gestip- 
peld is. Eeeds dicht onder de oppervlakte springen geelwandige steen- 
cellen in het oog, die hier altijd in radiaire richting gerekt zijn en 
nauwelijks eenig lumen hebben; zij liggen in dit gedeelte meestal eenigs- 
zins regelmatig naast elkaar, in weinig talrijke groepen, en vallen door 
vorm en wanddikte dadelijk op tusschen de omgevende cellen, wier 
wanden slechts geringe dikte bezitten, hoewel ze zich door duidelijke 
