— 24 — 
stippeling van o veranderd parenchym onderscheiden. Meer naar 
binnen toe treft men groepjes van tangentiaal gerekte steencellen 
aan, terwijl cellen, die, om hun matig verdikte wanden, voor steen- 
cellen in wording kunnen worden aangezien, somtijds in talrijke 
nesten vereenigd zijn. In het binnenste gedeelte van de schors zijn 
ook enkele bastbundels voorhanden. 
De binnenbast (secundair, phloëem) bevat: zeer talrijke bundels van 
bastvezels, tamelijk regelmatig gerangschikt in het bastparenchym, en, 
als op overlangsche doorsnede blijkt, omgeven door reeksen van kris- 
talhoudende cellen ; voorts vele cellen met eenigszins verdikte, gestip- 
pelde wanden, zooals ze in het schors weefsel de overhand hebben — deze 
liggen nu eens in tangentiale rijen, dan weder in groepen vereenigd — ; 
eindelijk baststralen, door meerdere grootte, alsmede door vorm en 
rangschikking der cellen van het gewone bastparenchym verschillend. 
De beschreven bijzonderheden zijn vooral duidelijk waar te nemen 
in praeparaten, die, na maceratie in chloralhydraatoplossing, met 
fuchsine behandeld zijn, waarna in het schorsweefsel nagenoeg alle 
celwanden gekleurd worden, terwijl in den secundairen bast de niet 
gekleurde parenchymateuze deelen, de donkerroode vezels en de 
minder donker gekleurde brachysclereïden zeer goed te onderscheiden 
vallen. 
Het baststuk, uit Dresden ontvangen, ofschoon dikker dan het 
zooeven beschrevene (11 — 12 niM.), vertoont toch reeds op het 
eerste gezicht treffende gelijkenis daarmede. Slechts is hier de 
primaire schors nog brokkeliger, het phloëem nog vezeliger. Onder 
het mikroskoop zien we dan ook, dat het phloëemgedeelte nagenoeg 
geheel uit bastbundels is samengesteld, wier rijen slechts door smalle 
parenchymstrooken gescheiden en verdeeld worden. In de schors 
zijn hier groepen van steencellen in veel grooter getale aanwezig, 
wat reeds makroskopisch in de doorsnede blijkt uit de talrijkheid 
van witte punten in het bruine weefsel; in de buitenste lagen 
vindt men deze nesten van geheel gevormde sklerenchymcellen bijna 
onafgebroken naast elkaar gelegen, meer naar binnen toe worden 
ze schaarscher: de meeste cellen verkeeren daar nog in het stadium 
van geringe wand verdikking, terwijl meerdere overgangsvormen 
worden aangetroffen. 
