25 
Wat nu eindelijk den door prof. Plugge onderzochten Rahelaisia- 
bast betreft, deze is 9 mM. dik en verschilt, makroskopisch beschouwd, 
niet in eenig belangryk opzicht van de beide vorige. Onder het 
mikroskoop constateert men groote overeenkomst, maar de ver- 
houting van de celwanden in het schorsweefsel is zeer ver gevorderd : 
volwassen steencellen vormen hier reeds de hoofdmassa. 
Niets verzet zich tegen de onderstelling, dat de drie onderzochte 
specimina afkomstig zijn van een zelfde boomsoort, in verschillende 
leeftijdsstadiën; en dit kan geen bevreemding wekken, wanneer men 
bedenkt, dat alle drie behoorden tot materiaal, door Dr. Schaderberg 
uit Manila afgezonden. 
In geen enkel opzicht past echter de geleverde beschrijving van 
dat materiaal op den Liinasia-hast^ mij door Dr. Koorders ver- 
schaft. Deze heeft een dikte van 2 niM. De zeer dunne kurklaag 
schilfert gemakkelijk af en is bij de beschikbare stukken veelal 
niet aanwezig. De kurk is van buiten grijs, fijn overlangs gegroefd, 
en vertoont talrijke horizontale groefjes van enkele mM. lengte, 
welke echter beter zichtbaar zyn op het lichtbruine oppervlak, dat 
na het wegnemen van de kurk aan het licht komt; door weinig 
diep gaande overlangsche groeven heeft dit oppervlak een geaderd 
voorkomen. Het binnenvlak is geelbruin, glad, overlangs fjn gestreept. 
Van de binnenzijde af kan de bast gemakkelijk in lange, dunne 
reepen afgeschild worden. De breuk is kortvezelig, slechts een dun, 
niet-vezelig gedeelte onmiddellijk onder de kurklaag breekt glad af. 
Alleen de kurk is smakeloos, het geheele overige gedeelte van 
den bast smaakt uitermate bitter. 
Bij mikroskopische beschouwing vindt men onder de dunne kurk- 
laag een dicht, kleincellig parenchym, dat somtijds bijna geheel 
ontbreekt, op andere plaatsen belangrijk ontwikkeld is, zoodat het 
de helft van den omvang van den geheelen bast beslaan kan. Het 
binnen dit parenchym gelegen weefsel wordt gevormd door compacte, 
breede groepen van lange, dunne bastvezels, gescheiden door „hoorn- 
prosenchym” (samengedrukte zeefvaten), en hier en daar door bast- 
stralen doorsneden. De groepen van bastvezels zetten zich naar 
buiten toe in het parenchym in steeds smaller wordende rijen tot 
op geringen afstand van de kurklaag voort. 
