— 31 — 
met spiritus geëxtraheerd, de destillatie-rest van den spiritus als boven 
met water en chloroform behandeld. 
In het klein leverde deze methode vrij goede resultaten. Wanneer 
evenwel grootere hoeveelheden materiaal in behandeling genomen 
werden en de bewerkingen daardoor langer duurden, was het eind- 
product betrekkelijk weinig giftig; het zuurstofgehalte van de dierlijke 
kool zal vermoedelijk als oorzaak van een ingetreden ontleding van het 
alkaloïd moeten worden aangemerkt. In ieder geval moest om genoemde 
reden van de het laatst beschreven bereidingswijze worden afgezien. 
Verschillende andere methoden, die beproefd werden, leidden, als 
reeds gezegd is, niet tot het doel : steeds werd een betrekkelijk 
geringe opbrengst aan alkaloïd verkregen ; wat hiervan de oorzaak 
is, zal uit het vervolg blijken. 
Beschouwen we nu het alkaloïd P eenigszins nader. Het vormt 
een lichtbruine, zeer hygroskopische, amorphe massa, welke ook na 
langdurig bewaren boven zwavelzuur geen spoor van kristallisatie 
vertoont. Er bestaat dus allerminst zekerheid, dat de afgescheiden 
stof één corpus chemicum is; pogingen om haar verder te zuiveren 
of in meerdere lichamen te scheiden hadden echter geen gevolg. 
Het alkaloïd zij verder met den naam lunasine aangeduid. 
Lunasine lost in water uiterst gemakkelijk op, gemakkelijk ook 
in alkohol en in aceton, minder in amylalkohol, chloroform en 
azijnaether, zeer weinig in aether en in benzol. De oplossingen 
reageeren neutraal en laten bij verdamping amorphe resten achter. 
Pogingen om gekristalliseerde zouten te verkrijgen hadden geen 
resultaat. De bittere smaak van het alkaloïd is in een waterige 
oplossing 1 : 100.000 nog juist waarneembaar. 
Schudt men een oplossing in water met aether, benzol, azijnaether, 
chloroform, dan wordt aan die vloeistoffen weinig of niets afge- 
staan ; beter gaat de stof in amylalkohol over. Ook aan de alkalisch 
gemaakte waterige oplossing wordt door uitschudmiddelen slechts 
weinig alkaloïd onttrokken. Koken met verdunde natronloog doet 
zwakken coniine-reuk optreden, verhitting met vast natriumhydroxyde 
geeft sterk alkalische dampen. 
Bij gloeiing van lunasine blijft gemakkelijk en volledig brandbare 
kool achter. 
