~ 34 — 
overging in vcrscliijnselen van beginnende verlamming: na 2 uren 
liet bet diertje zich beet pakken zonder poging tot ontvluchting, nog 
2 uren later zat het ineengedoken met half gesloten oogen en kon 
zich, na op zijde gelegd te zijn, niet weer oprichten; deze toestand 
duurde uren achtereen, maar daarna begon herstel in te treden, dat 
in den loop van den volgenden dag volkomen werd. De doodelijke 
dosis zal intusschen niet ver boven 25 mgr. liggen. 
Klaarblijkelijk komt het verloop van de lunasine-vergiftiging geheel 
overeen met dat der intoxicatie door decoct van Lioiasia-hast^ op 
blz. 28 en 29 beschreven. Lunasine kan alzoo veilig voor het werkzaam 
beginsel uit den bast worden aangezien, terwijl vergelijking van de 
hoeveelheden bast en alkaloïd, welke in intensiteit hunner uitwerking 
op kikvorichen ongeveer gelijk waardig zijn, tot de conclusie brengt, 
dat de droge bast een alkaloïdgehalte van + 1,5 °/q moet bezitten. 
Vermelding verdient nog de gemakkelijke ontleedbaarheid van lu- 
nasine onder den invloed van alkaliën. Bij een oplossing van 20 mgr. 
in 2 c.c. water werd een druppel 10 °/Q-natronloog gevoegd en de 
troebele vloeistof een etmaal bewaard; na neutralisatie met zoutzuur 
werd nu eerst de helft, / o later ook de andere helft van 
vloeistof + bezinksel bij een kikvorsch ingespoten : geen beduidende 
vergiftiging trad hierna in. Een gelijke hoeveelheid alkaloïd werd 
met eenig barytwater — aequivalent ongeveer aan de in de vorige 
proef gebruikte loog — eveneens gedurende 26 uren ter zijde gesteld, 
vervolgens met zwavelzuur geneutraliseerd, het neerslag met water en 
met spiritus uitgewasschen, beide vochten te zamen verdampt, en 
het residu, in water opgenomen, bij een kikvorsch geïnjicieerd, ook 
hier met vrij wel negatief resultaat. Met het verdwijnen van de 
giftigheid ging in beide gevallen gepaard het bijna geheel te loor 
gaan van den bitteren smaak en van de praecipiteerbaarheid door 
de alkaloïdreactieven. Bij een soortgelijke proef met koolzure soda 
bleek na eenige dagen staan de toxiciteit wel niet geheel vernie- 
tigd, maar toch belangrijk gereduceerd, terwijl een oplossing in 
water, zonder verdere toevoeging gedurende hetzelfde tijdsverloop 
bewaard, haar werkzaamheid onverzwakt behouden had. 
De geringe bestendigheid van het alkaloïd tegenover alkaliën, en 
de eigenschap, uit waterige oplossing slechts moeielijk in verschil- 
