HOOFDSTUK HL 
EENIGE BIJZONDERHEDEN BETREFFENDE HET 
GLIJCOSIED NARINGINE. 
Naringine is in 1857 door de Vrij afgezonderd uit de bloemen van 
Citnis decumana L , de C^7r«s-soort, welke de bekende pompelmoes levert; 
bij destillatie van de bloemen in waterdamp vond hij het in het terug- 
blijvende water opgelost. Uit een geconcentreerde oplossing, ontstaan 
door hetzelfde vocht meermalen voor do destillatie van nieuwe hoeveel- 
heden bloemen te bezigen, kon het door afkoeling in kristallijnen staat 
uitgescheiden worden. Zuivering had plaats door toevoeging van lood- 
acetaat bij de oplossing in kokend water, waarop, nadat het lood 
door zwavelzuur was weggenomen, de bij bekoeling verkregen kristallen 
met water gewasschen, uit hun oplossing in alkohol of in ijsazijn door 
uitgieten in water gepraecipiteerd, en vervolgens herhaaldelijk uit heet 
water omgekristalliseerd werden. In volkomen ontwikkelde bloemen vond 
DE Vrij tot 2 ^ o naringine, in een vroeger stadium slechts 0,29 «/o. Door 
denzelfden onderzoeker werd het glucosied — dat hij aanvankelijk voor 
hesperidine hield •— in vrij wel alle deelen van de plant aangetoond. 
Vadere onderzoekingen werden door Dehn 1), Hoffmann 2), en later 
vooral door Will 3) in het werk gesteld. Hoffmann deelde hoofdza- 
kelijk de door de Vrij waargenomen eigenschappen van naringine mede, 
en verrichte analyses, op grond waarvan hij de formule 2-f-5H20 
aan het glucosied toekende. Will gaf eerst de samenstelling C 2 3H2« 
Oj j+oH^O aan; later, toen een aanzienlijke voorraad grondstof, door de Vrij 
verschaft, hem een uitvoerig onderzoek betreffende de splitsingspro- 
ducten had veroorloofd, stelde hij de formule CaiHaeOii + op. 
Will beschrijft naringine als volkomen witte kristallen, in alkohol en 
in warm water tot zwak geelachtige vloeistof oplosbaar. De glucosidische 
splitsing wordt doelmatig te weeg gebracht door verhitting met 2 — 3 «/o- 
zwavelzuur in een waterbad gedurende 6—8 uur. Zij verloopt volgens 
1) Zeitschr. f. d. Rübenzuckerindustrie 1865, 564. 
2) Ber. d. d. chcm. Gesellsch. 1876, 690; Arcli. d. Tharm. 1879, 139. 
3) „ , „ , . 1885, 1311; 1887, 294. 
