HOOFDSTUK IV. 
OVER HET ALKVLOID VAN VINCA ROSEA L. 
Het voorhanden zijn van alkaloïd in soorten van het geslacht Vinca 
L. — behoorende tot de Apoci/neeëiij onderafdeeling Plumiereae — heeft 
reeds voor lang de aandacht getrokken. Bij een analyse van V. minor L. 
verkreeg Lucas 1) een grijsachtige, amorphe, basische stof, door hem 
vincine genoemd, omtrent welker eigenschappen weinig wordt medegedeeld. 
Greshoff 2) constateerde alkaloïd in de bladeren, rijkelijker in den bast, 
van L. rosea L., terwijl in Pharmacogr. ind 3) een alkaloïdgehalte wordt 
aangegeven voor L. piisilla Mukr. Meer uitvoerige bijzonderheden be- 
treffende den aard en de physiologische werking der gevonden alkaloïden 
worden echter niet' vermeld. Alleen vindt men aangaande het vincine 
uit V. jjusiila 1. c. de opgave, dat het de giftigheid van deze plant 
voor het vee te weeg brengt: dit zou n. 1. ten gevolge van het eten van 
V, pusilla duizelig kunnen worden en sterven. 
In de geneeskunde werden eertijds aan V. major en V. minor in- 
wendig bloedzuiverende en versterkende hoedanigheden toegekend, een 
met olie bereid afkooksel van V. pusil'a bezigde men uitwendig tegen 
lendepijn. Thans vinden eerstgenoemde beide soorten nog als volksmiddel 
aanwending, vooral als lactifugum, als hoedanig ook F. op Mauritius 
bekend staat. 4) 
Als materiaal voor de bereiding van hot alkaloïd weerden verwerkt 
bast en bladeren van Vinca rosca var. (met Avitte bloemen), die 
hier veel wordt aangeplant. Yersclr en gedroogd materiaal gaven 
dezelfde uitkomsten. Yluchtige basische stoffen konden niet worden 
aangetoond. 
Herhaald digereeren met sterken spiritus levert een bitter extract, 
dat door behandelen met water ten deele in oplossing gebracht 
1) Arch. d. Pharm. XCVIl, 147; Jahresber. d. Pharm 1859,35. 
2) Meded. uit ’s Lands Plantentuin VII (1890), G3; zie ook Meded. XXV (1898), 128. 
3) Pharmacogr. indic. Appendix (1893), 177. 
4) Zie over het medisch gebruik van Ftncrt-soorten Rosexthal, Synopsis; Plaxchon 
et CoLLiN, Drogues simples I (1895), 724; Duj.-Beaumeïz, PI. médic., 583. 
