Sterk zoutzuur levert een spoedig liclit olijfgroen wordende op- 
lossing, de kleur verandert gaandeweg in bestendig groenblauw. 
Sterk salpeterzuur (25 ^/o IINOg) kleurt het alkaloïd eerst blauw, 
om bet vervolgens op te lossen met steenroode kleur, welke allengs 
tot geel verbleekt. Kenmerkender is de reactie met een slapper zuur 
(15 °/o HNOg): van het alkaloïd gaan dan eerst blauwe strepen in 
de vloeistof uit, weldra overgaande in bruinrood; is de stof opgelost, 
dan is de kleur gelijk aan die, welke door het sterkere zuur ver- 
kregen wordt. 
Met betrekking tot de vergiftigheid van het alkaloïd kan het 
volgende worden medegedeeld. Onderhuidsche inspuiting van 10 
ragr. bij een kikvorsch van ruim 50 gram lichaamsgewicht bewerkt 
langzame intoxicatie. Ka een stadium van onrustige bewegingen, 
gepaard met ongeregelde ademhaling, treedt spoedig duidelijke loom- 
heid in, terwijl de respiratie geleidelijk afneemt. Drie kwartier 
na de injectie wordt de uitgestrekte achterpoot niet meer dadelijk 
bijgetrokken, een half uur later is pupilvernauwing waar te nemen ; 
na nog een gelijk tijdsverloop kan het dier zich op de voorpooten 
nog met moeite oprichten, de achterpooten liggen slap ter neer en 
blijven in die houding, wanneer men er in prikt, de pupillen zijn 
zeer verkleind; ^ daarna heeft iedere reactie op uitwendige 
prikkels opgehouden, echter heeft nog nu en dan spontaan adem- 
beweging plaats. Het bart blijkt hemi-systolisch van uiterlijk, de 
kamer staat stil, de boezem maakt nog zwakke rhytmische bewe* 
gingen. Wordt, na decapitatie, het ruggemerg met een naald aan- 
geraakt, dan maken de ledematen krachtige bewegingen, waaruit 
volgt, dat de waargenomen verlamming niet in het motorisch 
zenuwstelsel noch in de spieren haar zetel heeft. 
In hoeverre er overeenstemming bestaat tusschen het hier bespro- 
ken alkaloïd en het „vincine” uit Vin ca minor of dat mt V.pusilla — 
zie boven — valt, wegens de spaarzaamheid der omtrent die stoffen 
medegedeelde bijzonderheden, voorshands niet te beoordeelen. 
