- 50 
scliud, om den volgenden dag gefiltreerd te worden. Daarna werd de 
filteriuhoud eenige malen met water afgewreven en de dus verkregen 
opalesceerende vloeistoffen met de spiritueuze vochten gemengd, 
w'aarop alles bij omstreeks 50® verdampt werd. Er scheidden zich 
na eenigen tijd vlokjes uit, die door filtratie weerden verwijderd. Na- 
dat tot 6 c.c. geconcentreerd was, was wederom een vlokkig bezinksel 
gevormd ; na filtratie en uitwassching werd tot enkele c.c. volkomen 
helder, lichtgeel vocht verdampt. Toevoeging van een verzadigde 
oplossing van ammoniumsulfaat veroorzaakte hierin een belangrijk, 
kleurloos neerslag, hetwelk herhaalde malen met ammoniumsulfaat- 
oplossing gewasschen, vervolgens in chloroform-houdend water op- 
gelost en met telkens ververscht chloroform-water zoolang gedialy- 
seerd werd totdat het ammoniumsulfaat geheel verwijderd was. Bij 
voorzichtige verdamping van de gedialyseerde vloeistof — ten slotte 
boven zwavelzuur — bleef nu ruim 600 mgr. van een zwak geel 
getinte, gomachtige, gemakkelijk pulveriseerbare stof terug, welke 
in water gemakkelijk en helder oplosbaar was. Dit kickxiine bleek 
in voldoende dosis dezelfde vergiftigingsverschijnselen te kunnen 
veroorzaken als het melksap. 
De waterige oplossing van 50 mgr. kickxiine bracht bij een kik- 
vorscli zeer merkbare, doch voorbijgaande intoxicatie te weeg. Sub- 
cutane inspuiting van 80 mgr., in water opgelost, was doodelijk 
voor een 36 gram wegenden kikker: na een kort stadium van ex- 
citatie begon de respiratiebeweging in om vang en frequentie af te 
nemen ; na 1 uur waren de pupillen merkbaar verkleind, nu en 
dan werden de oogbollen even ingestulpt, de kop dook allengs voorover. 
Spontaan werden geen bewegingen uitgevoerd, en de verplaatsing op 
krachtige aanraking scheen gaandeweg moeielijker te worden. uur 
na de injectie was de pupil nagenoeg onwaarneembaar, de respiratie 
had opgehouden, van tijd tot tijd werd de bek geopend en daarbij 
een sprong genomen. Spoedig wentelde het dier nu na een zoodanigen 
sprong op den rug en bleef liggen ; de pooten konden geheel slap wor- 
den uitgestrekt. Na eenige fibrillaire trekkingen in voorpooten en 
borstspieren werden geen levensteekenen meer waargenomen. Ischia- 
dicus en spieren bleken voor electrische prikkeling nog flink gevoelig, 
bet hart klopte nog zwak, eerst een half uur later stond de kamer 
