— 69 
eenigen tijd in zeer zwakke mate weder terug te keeren. Spoedig 
treedt nu evenwel volkomen stilstand in. Het hart is dan systolisch, 
hier en daar nog rood geaderd, doch weldra geheel kleurloos, hoewel 
niet bijzonder sterk gecontraheerd. Mechanische prikkeling heelt 
geen uitwerking, ook het opdruppelen van atropine-oplossing blijft 
zonder gevolg, de hartspier zelf schijnt alzoo door het vergift te 
zijn aangetast. 
Bij de injectieproeven was gebleken, dat de oorzaak van den 
weldra intredenden verlammingstoestand der proefdieren in intoxicatie 
van het ruggemerg moet gezocht worden : dadelijk na den dood 
bewerkt invoering van* een naald in het ruggemerg geen of een 
nauwelijks merkbare reactie van de ledematen, ofschoon bij onder- 
zoek met het slede-apparaat van Dubois-Reymond wordt opgemerkt, 
dat de motorische zenuwen zoowel als de spieren nog goed prik- 
kelbaar zijn; die prikkelbaarheid blijft zelfs nog geruimen tijd 
behouden, het langst in de spieren. 
Volkomen dezelfde toestand werd nu geconstateerd na het laatst 
beschreven experiment, waar de dood veroorzaakt was door het 
opdruppelen van 4 mgr. nelumbine op het blootgelegde hart. Dit 
resultaat doet het bestaan van een directe inwerking op het zenuw- 
stelsel, met name het ruggemerg, in twijfel trekken en de mogelijk- 
heid in het oog vatten, dat de op dit gebied waargenomen 
verschijnselen geheel van secundairen aard zijn en afhangen van de 
ontwijfelbaar primair optredende hartvergiftiging. 
Een enkele proef werd op een Cavia genomen : 20 mgr. nelumbine, 
in oplossing onder de huid gebracht, werd zonder opvallende stoornis 
verdragen. De toxiciteit van het alkaloïd voor warmbloedige dieren 
schijnt dus niet bijzonder groot te zijn. Het inslikken van de 
embryo’s bij het eten van tarate-zaden wordt dan ook ook volstrekt 
niet als gevaarlijk beschouwd, wat trouwens bij het geringe alkaloïd- 
gehaltc — dat zeker niet veel meer dan 0.1 ®/o van de versche 
embryo’s bedragen zal — alleszins verklaarbaar is. 
De blad- en bloemstelen van Nelimbmm speciostim bevatten een 
geringe hoeveelheid wit melksap, dat uit de in stukken gekapte 
